Χτες, σε ένα καφενείο στη Νάξο. Όχι στο λιμάνι με τα τουριστικά μαγαζάκια και τα instagramικά cocktails, αλλά σε ένα χωριό κρυμμένο μέσα σε φαράγγι, εκεί που το μόνο προϊόν που πουλιέται—λες κι ήταν γραμμένο από τη μοίρα—είναι το αυθεντικό θαλασσινό αλάτι. Τυχαίο; Μπα. Το αλάτι φυλάει τη σήψη, αλλά εδώ το μόνο που σάπιζε ήταν η κουβέντα.
Δυο επικοινωνιολόγοι, όχι της σειράς, αλλά του μεγάλου βεληνεκούς – από εκείνους που δεν δίνουν συμβουλές σε δήμαρχους και κοινοτάρχες, αλλά γράφουν στρατηγική για το Μέγαρο – είχαν μπροστά τους καφέδες, τσιγάρα και μια βαριά ατμόσφαιρα. Και η κουβέντα ξεκίνησε:
—«Βλέπω τον Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις και πατώνει.»
—«Ρε μαλάκα, όσο και να πατώσει, αντίπαλο δεν έχει. Στις δημοσκοπήσεις πατώνει, αλλά στην κάλπη θα σαρώσει. Πάλι πρώτος θα βγει.»
Ένα γέλιο πικρό ξέφυγε από τον πρώτο. «Ναι, αλλά αν κάνει ο Τσίπρας κόμμα; Δεν θα πάρει αυτοδυναμία ούτε για πλάκα.»
Ο δεύτερος δεν μάσησε: «Ναι εντάξει, έχεις δίκιο. Αλλά αν γίνει πόλεμος με τους Τούρκους; Αυτό θα του πω σαν plan B. Αν κάνει ο Τσίπρας κόμμα, να κάνει θερμό επεισόδιο με τους Τούρκους. Θα φοβηθούνε όλοι και θα τον ψηφίσουν.»
Η φράση έπεσε σαν μολότοφ μέσα στο καφενείο. Ο πρώτος, φανερά απηυδισμένος, πετάγεται όρθιος, το τραπέζι τρίζει, οι κουτάλες στα πιάτα παγώνουν, κι ακούγεται το ξέσπασμα:
«Άντε γ@@μήσου μ@λ@κα! Δεν έχεις τον Θεό σου!»
Το χωριό σώπασε. Το φαράγγι αντήχησε. Κι εγώ, τρίτος στη γωνία, με το ποτήρι το ρακί στο χέρι, σκέφτηκα: να, έτσι γράφεται η πολιτική στρατηγική στην Ελλάδα. Όχι με όραμα, όχι με σχέδιο, αλλά με τον φόβο. Το Plan B της εξουσίας δεν είναι η παιδεία, η ανάπτυξη ή το μέλλον των παιδιών μας. Είναι μια εικονική σύγκρουση, ένας «θερμός Ιούλιος» με φόντο το Αιγαίο.
Αλάτι. Το μόνο προϊόν του χωριού. Για να συντηρείς τα ψάρια. Για να συντηρείς και την εξουσία. Οι επικοινωνιολόγοι του φόβου ξέρουν καλά το μυστικό: όσο πιο πολύ φοβάσαι, τόσο πιο πιστά θα καταπίνεις το παραμύθι. Δεν ξέρω αν θα γίνει πόλεμος με τους Τούρκους. Ξέρω όμως ότι οι πραγματικοί στρατηγοί κάθονται στα καφενεία και πίνουν καφέδες, χαράσσοντας με μολύβια πάνω σε χαρτοπετσέτες το μέλλον μας. Κι όταν φύγουν, αφήνουν πίσω μόνο στάχτες από τσιγάρα, μισοάδειες κούπες και τη μπόχα του φόβου που πουλιέται σαν εθνική στρατηγική.
Καλώς ήρθατε στο Μαξίμου, στο Μέγαρο του φόβου, κυρίες και κύριοι. Μπείτε άφοβα. Η παράσταση μόλις ξεκίνησε.
