…Η πολιτική ελίτ «χάνει» τον λογαριασμό των καταθέσεων
Γράφει η Ιωάννα Λιούτα*
Την ώρα που οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης δείχνουν πολιτικούς με εκατομμύρια σε καταθέσεις και δεκάδες ακίνητα, ο εργαζόμενος χρειάζεται το 153% του μισθού του μόνο για το ενοίκιο.
Είναι η απόδειξη ότι αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις δεν έχουν καμία επαφή με την αγωνία της επιβίωσης.
Από τη μια η πολιτική ελίτ κατέχει ακίνητα που αυξάνουν την αξία τους μέσα στη στεγαστική κρίση, ενώ για τον συνταξιούχο η «στήριξη» μεταφράζεται στον εμπαιγμό των 0,13€ την ημέρα.
Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις έχουν μετατραπεί σε πόλεις για επενδυτές και σε μια κόλαση για τους εργαζομένους.
Πώς να νιώσει ο πολιτικός των 50 ακινήτων την απόγνωση του νοικάρη που δίνει το 153% του κατώτατου μισθού για ένα κεραμίδι; Πώς να καταλάβει ο κάτοχος δεκάδων χιλιάδων ευρώ σε καταθέσεις τον εμπαιγμό των 13 λεπτών αύξησης στον συνταξιούχο την ημέρα; Η Αθήνα έγινε «πόλη για επενδυτές», γιατί αυτοί που νομοθετούν βλέπουν τη στέγαση ως απόδοση χαρτοφυλακίου και όχι ως ανθρώπινο δικαίωμα.
Η μελέτη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC) δεν μασάει τα λόγια της. Το ενοίκιο ενός απλού διαμερίσματος δύο υπνοδωματίων στην Αθήνα απαιτεί το 153% του ακαθάριστου κατώτατου μισθού.
Δεν είναι υπερβολή και δεν είναι «παρανόηση των στοιχείων».
153%, δηλαδή ενάμισης μισθός μόνο για το ενοίκιο. Προτού ο εργαζόμενος φάει, προτού ανάψει φως, προτού πληρώσει τις μετακινήσεις του και προτού ζήσει, αν ζει τελικά. Και μετά σου λένε «ανάπτυξη».
Η Αθήνα στη μαύρη λίστα της Ευρώπης
Η ελληνική πρωτεύουσα βρίσκεται πλέον στην ίδια κατηγορία με τις πόλεις όπου η στέγαση έχει γίνει κοινωνική κρίση:
– Πράγα: 185%
– Λισσαβόνα: 168%
– Βουδαπέστη: 159%
– Μπρατισλάβα: 158%
– Αθήνα: 153%
Αυτές δεν είναι «ζωντανές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες». Είναι εργαστήρια κοινωνικής διάλυσης, όπου ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά.
Όταν το ενοίκιο καταπίνει τον μισθό, η οικονομία πεθαίνει.
Όταν ο εργαζόμενος δίνει πάνω από τον μισθό του για στέγη, αναγκάζεται να δανείζεται για τρόφιμα, ενέργεια, μετακίνηση. Μια οικονομία όπου οι πολίτες ζουν με δανεικά δεν αναπτύσσεται, αλλά καταρρέει.
Εκτός Αθηνών; Ναι, αλλά ποιος δουλεύει εκτός Αθηνών;
Εκτός πρωτεύουσας, το μέσο ενοίκιο είναι 408€ έναντι μισθού 1.027€. Ακούγεται καλύτερο; Όχι. Απλώς αποκαλύπτει την τρομακτική συγκέντρωση ακρίβειας στα αστικά κέντρα, εκεί όπου βρίσκονται οι δουλειές.
Η Ελλάδα έχει γίνει χώρα όπου οι δουλειές είναι στην Αθήνα, τα ενοίκια είναι για επενδυτές και οι εργαζόμενοι είναι για υπομονή.
Η μεγάλη απάτη των «ακαθάριστων» μισθών
Η Eurostat και η ETUC χρησιμοποιούν ακαθάριστα ποσά. Αν υπολογίσουμε καθαρούς μισθούς, δηλαδή αυτά που μπαίνουν πραγματικά στην τσέπη, η επιβίωση ενός εργαζόμενου στην Αθήνα είναι μαθηματικά αδύνατη. Δεν είναι υπερβολή. Είναι καθαρά αριθμητική.
Σύγκριση με Ευρώπη, εκεί στέγαση, εδώ πολυτέλεια:
– Βρυξέλλες ο μισθός καλύπτει 70% του ενοικίου
– Βερολίνο ο μισθός καλύπτει 76% του ενοικίου
Στην Ευρώπη η στέγαση είναι δικαίωμα. Στην Ελλάδα είναι επενδυτικό προϊόν.
Η ETUC απαιτεί μαζικές επενδύσεις σε κοινωνική κατοικία, αλλαγή των κανόνων κρατικών ενισχύσεων και προστασία των εργαζομένων από την εκτόξευση των ενοικίων.
Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα της «ελεύθερης αγοράς» απαντά με:
– Airbnb
– Golden Visa
– funds που αγοράζουν ολόκληρες πολυκατοικίες
– μηδενική κοινωνική κατοικία
– μηδενική ρύθμιση
– μηδενική πολιτική βούληση
Η χώρα που γέννησε την έννοια της πόλης-κράτους έχει μετατραπεί σε πόλη-επενδυτικό χαρτοφυλάκιο.
Όταν ένας εργαζόμενος χρωστάει 153% του μισθού του για ένα σπίτι προτού καν ξημερώσει ο μήνας, το να του μιλάς για «ρεκόρ επενδύσεων», «ανάπτυξη» και «ισχυρή οικονομία» δεν είναι πολιτική, αλλά είναι κοροϊδία.
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
