Στον Παναθηναϊκό έχουν καταφέρει να κάνουν το «restart»… παράδοση. Και κάπως έτσι, ένα ακόμα επεισόδιο στο ίδιο έργο ετοιμάζεται να παιχτεί, χωρίς να προκαλεί πλέον καμία εντύπωση.
Η άφιξη του Μπαλντίνι παρουσιάζεται ως η αρχή των εξελίξεων, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν δούλεψε όπως είχε σχεδιαστεί. Γιατί αν δούλευε, δεν θα υπήρχε λόγος για νέες αφίξεις, νέες κουβέντες και –φυσικά– νέο προπονητή.
Ο Μπενίτεθ έμοιαζε από νωρίς ξένο σώμα. Ούτε η ομάδα έδειξε να τον ακολουθεί, ούτε ο ίδιος κατάφερε να δώσει ταυτότητα. Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε να φτάσουμε στο… παρά πέντε για να γίνει το αυτονόητο.
Και τώρα; Ξανά τα ίδια. Αναζήτηση προπονητή, λίστες, επαφές, υποσχέσεις. Ένα déjà vu που επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο, με την ελπίδα ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά».
Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα έρθει, αλλά πόσο θα αντέξει. Γιατί στον Παναθηναϊκό το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι ποτέ το πρόσωπο, αλλά ο τρόπος που λειτουργεί όλο το οικοδόμημα.
Και όσο αυτό δεν αλλάζει, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο… με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
