Ο Παναθηναϊκός στο Βελιγράδι δεν γνώρισε απλώς μια ήττα. Υπέστη έναν κανονικό διασυρμό, από αυτούς που δεν καλύπτονται με δικαιολογίες, ούτε με το κλασικό «δεν μας βγήκε το παιχνίδι». Το τελικό 78-62 μοιάζει σχεδόν κολακευτικό, γιατί η πραγματική εικόνα ήταν μια ομάδα που μετά το πρώτο δεκάλεπτο κατέρρευσε σε όλα: άμυνα, επίθεση, μυαλό, ένταση, χαρακτήρα. Η Παρτιζάν, που φέτος δεν είναι καν φόβητρο, βρήκε απέναντί της έναν αντίπαλο έτοιμο να αυτοκαταστραφεί και απλώς πάτησε πάνω στις αδυναμίες του.
Το πιο αποκαλυπτικό δεν ήταν καν το -26 στο 31’. Ήταν το πώς έφτασε εκεί ο Παναθηναϊκός: με 20 λάθη, με 4/19 τρίποντα και με μια εικόνα πλήρους σύγχυσης, σαν να μην υπήρχε καν σχέδιο για το τι πρέπει να γίνει όταν στραβώσει το ματς. Και φυσικά, όταν οι δύο παίκτες που τον «έσωσαν» στην προηγούμενη αγωνιστική, Σλούκας και Γκραντ, έμειναν στους 4 πόντους, φάνηκε η μεγάλη αλήθεια: αυτή η ομάδα στηρίζεται επικίνδυνα σε λίγους. Αν αυτοί δεν κουβαλήσουν, το οικοδόμημα γκρεμίζεται. Η αποβολή του Ρογκαβόπουλου ήταν απλώς η τελευταία πινελιά σε μια βραδιά αποσύνθεσης, ενώ ο μόνος που έδειξε ότι ήθελε να παίξει μπάσκετ ήταν ο Σορτς.
Και κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός γύρισε από το Βελιγράδι όχι απλώς με μια ήττα, αλλά με ένα ξεκάθαρο καμπανάκι: η εξάδα δεν είναι δεδομένη, η εικόνα δεν είναι σταθερή και το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η ποιότητα. Είναι η νοοτροπία μιας ομάδας που έχει μάθει να περιμένει τον «ήρωα» αντί να λειτουργεί σαν σύνολο.
