«Δεν έχω δύναμη… Είμαι εξαντλημένος κι αυτή η ζέστη με λυγίζει», λέει με σπασμένη φωνή ο Πάνος Ρούτσι. Δεν επιμένουμε, ξέρουμε πως περνά δύσκολα και σηκώνει μεγάλο φορτίο στις πλάτες του. Δίπλα του, συμπαραστάτες στον αγώνα του ο κύριος Δημήτρης και πλέον και η κυρία Αναστασία από την Πάτρα
Ο Π. ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ ΞΕΜΠΡΟΣΤIΑΖΕΙ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΦΛΩΡΙΔΗ ΠΟΥ ΔΗΛΩΣΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΕΚΤΑΦΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ
«Τρία αιτήματα εκταφής απορρίφθηκαν»
Γράφει η Τέτα Τσετσέκου
Υπάρχει η γλώσσα της δικονομίας και υπάρχει η γλώσσα της ανθρώπινης ευαισθησίας. Σ’ ένα ευνομούμενο κράτος, όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται επί δέκα ημέρες σε απεργία πείνας και δίψας, η πολιτεία και οι θεσμοί οφείλουν να αναζητήσουν λύση.
Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να μένει «τυφλή», δεν μπορεί να αγνοεί τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα του αδικοχαμένου Ντένι -ενός από τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών- ο οποίος από την περασμένη Δευτέρα βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίψας στο Σύνταγμα.
Η πολιτεία δεν μπορεί να σιωπά και να κρύβεται πίσω από τη δικαιοσύνη απέναντι στο έντονο κοινωνικό αίτημα για δικαίωση.
Αναπάντητα ερωτήματα
Ο πατέρας συνεχίζει τον αγώνα του μπροστά από τη Βουλή, ζητώντας να του δοθεί η πολυπόθητη άδεια εκταφής της σορού του παιδιού του. Τι φοβούνται και δεν παρέχουν αυτή τη δυνατότητα στον πατέρα; Εάν γίνει σήμερα μια τέτοια διαδικασία, καθώς δεν έχουν συμπληρωθεί τρία χρόνια από την ταφή, θα πρέπει να γίνει με την παρουσία ανακριτή και ιατροδικαστή, ώστε να υπάρξει πόρισμα που θα χρησιμοποιηθεί στο δικαστήριο. Ακόμη ένα βήμα προς την αλήθεια, για μια δίκαιη δίκη.
Πρόκειται για ένα δίκαιο αίτημα. Ο Άρειος Πάγος έχει κατά το παρελθόν αναλάβει πρωτοβουλίες για υποθέσεις εξαιρετικής φύσεως, αλλά και για άλλα ζητήματα μικρότερης σημασίας, επικαλούμενος την ανάγκη προστασίας της κοινωνικής ειρήνης και της νομιμότητας. Δεν θα μπορούσε, άραγε, και σε αυτήν την περίπτωση να προχωρήσει σε μια απόφαση για το ζήτημα;
Καθαρά δικονομικά, μια τέτοια απόφαση μπορεί να ληφθεί από τον Πρόεδρο Εφετών Λάρισας, που έχει τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα, ακόμη και αυτεπαγγέλτως. Όμως κι από εκεί σιωπή.
Π. Ασλανίδης: Τρία αιτήματα εκταφής απορρίφθηκαν
Την ίδια ώρα, οι συγγενείς των θυμάτων είναι εξοργισμένοι από τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, ο οποίος σε τηλεοπτική του συνέντευξη δήλωσε πως ουδέποτε τέθηκε ζήτημα επί 2,5 χρόνια ταυτοποίησης των σορών των θυμάτων στα Τέμπη, κάτι το οποίο όπως όλα δείχνουν δεν ισχύει. Συγγενείς θυμάτων είχαν υποβάλει τέτοια αιτήματα, τα οποία είχαν απορριφθεί από τον εφέτη ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.
Τα πρώτα αιτήματα είχαν υποβληθεί από τον Παύλο Ασλανίδη και απορρίφθηκαν με το σκεπτικό ότι θα ήταν καλύτερο να αναμένουν όλες τις πραγματογνωμοσύνες. Ακολούθησε νέο αίτημα από τον κ. Ασλανίδη μετά το πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών (ΕΟΔΑΣΑΑΜ), το οποίο είχε την ίδια τύχη.
Ο κ. Ασλανίδης, πατέρας του Δημήτρη που ήταν στο τρένο των Τεμπών, δηλώνει για το θέμα στην One Voice «Έχω κάνει τρία αιτήματα για την εκταφή της σορού του γιου μου. Δύο το 2024 και ένα το 2025. Τα δύο πρώτα ήταν για ταυτοποίηση DNA και το τρίτο ήταν μετά το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που έλεγε για υδρογονάθρακες, ζήτησα και βιοχημικές εξετάσεις» και προσθέτει πως ο υπουργός λέει… «ψέματα και δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι στο υπουργείο της συγκάλυψης, σε διατεταγμένη υπηρεσία. Η συγκάλυψη δυστυχώς ξεκίνησε από το πρώτο βράδυ».
Επιπλέον, στις 16 Σεπτεμβρίου, η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, κα Μαρία Καρυστιανού, και ο κύριος Ρούτσι κατέθεσαν εξώδικη καταγγελία προς κάθε αρμόδιο δικαστήριο, ζητώντας την εκταφή των θυμάτων των Τεμπών.
«Δεν έχω δύναμη… Είμαι εξαντλημένος κι αυτή η ζέστη με λυγίζει», λέει με σπασμένη φωνή ο Πάνος Ρούτσι. Δεν επιμένουμε, ξέρουμε πως περνά δύσκολα και σηκώνει μεγάλο φορτίο στις πλάτες του. Δίπλα του, συμπαραστάτες στον αγώνα του, ο κύριος Δημήτρης και πλέον και η κυρία Αναστασία από την Πάτρα. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, έγιναν πλέον συνοδοιπόροι. Μαζί, με μοναδικό όπλο την επιμονή τους, παλεύουν για δικαιοσύνη.
Εκατοντάδες πολίτες και περαστικοί σταματούν για να του σφίξουν το χέρι, να του ευχηθούν δύναμη και κουράγιο, να μοιραστούν μαζί του λίγα λόγια συμπαράστασης. Άλλοι αφήνουν ένα μπουκάλι νερό, μια αγκαλιά, μια κουβέντα παρηγοριάς.
Κάθε «κάνε κουράγιο» που ακούγεται, μοιάζει να του δίνει λίγη ακόμα δύναμη να αντέξει μια μέρα παραπάνω.
Πηγή: Καθημερινή One Voice
