Η Τότεναμ άλλαξε ξανά σελίδα, αλλά το βιβλίο παραμένει το ίδιο. Η απομάκρυνση του Τόμας Φρανκ μετά την ήττα από τη Νιούκαστλ δεν μοιάζει με απόφαση που βγήκε από σχέδιο. Μοιάζει με κίνηση πανικού σε μια ομάδα που, αντί να κοιτάει Ευρώπη, κοιτάει πια πίσω της και μετράει πόσο κοντά βρίσκεται στην καταστροφή.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η θέση στη βαθμολογία. Είναι ότι κανείς δεν δείχνει να έχει απάντηση για το «τι θέλει να είναι» η Τότεναμ. Θέλει να παίζει σαν μεγάλη, αλλά λειτουργεί σαν σύλλογος που φοβάται μήπως χάσει τον έλεγχο. Θέλει να χτίσει, αλλά δεν αντέχει τη φθορά του χτισίματος. Και έτσι κάθε προπονητής που έρχεται, στην πραγματικότητα αναλαμβάνει μια δουλειά με ημερομηνία λήξης.
Η λίστα των υποψηφίων το επιβεβαιώνει.
Η λύση Ποτσετίνο ακούγεται σαν επιστροφή σε «παλιές καλές μέρες», αλλά στην ουσία είναι μια επιλογή που παγώνει την πραγματικότητα. Αν δεν μπορεί να έρθει άμεσα, η Τότεναμ θα πάει σε υπηρεσιακό προπονητή, δηλαδή σε έναν άνθρωπο που θα κρατάει το τιμόνι μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος. Αυτό δεν είναι rebuild. Είναι επιβίωση. Και σε τέτοιες συνθήκες, ο προσωρινός δεν θα κρατήσει παραπάνω από μερικούς μήνες – ίσα-ίσα για να βγει η σεζόν χωρίς να γίνει εφιάλτης.
Ο Γκλάσνερ είναι πιο «project» επιλογή. Έχει δομή, έχει αρχές, έχει ξεκάθαρη ποδοσφαιρική λογική. Όμως στην Τότεναμ τέτοιες επιλογές δοκιμάζονται σκληρά. Αν δεν του δοθεί χρόνος και συγκεκριμένο υλικό, θα γίνει κι αυτός ένα ακόμη κεφάλαιο που θα κλείσει άδοξα. Στο καλό σενάριο μπορεί να κρατήσει 2 χρόνια. Στο κακό, θα πέσει πάνω στην πρώτη μεγάλη κρίση και θα τελειώσει πριν καν ολοκληρώσει τη δουλειά του.
Η περίπτωση Ντε Τσέρμπι είναι η πιο «επικίνδυνη» αλλά και η πιο άμεση. Είναι προπονητής έντασης, ρίσκου και απαιτήσεων. Αν η ομάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει, το πράγμα θα στραβώσει γρήγορα. Σε αυτή την Τότεναμ, που δεν έχει σταθερότητα ούτε στα αποδυτήρια ούτε στη διοικητική φιλοσοφία, ο Ιταλός θα μπορούσε να αντέξει μέχρι το τέλος της σεζόν και –αν υπάρξει ανοχή– ίσως ως τα Χριστούγεννα της επόμενης. Πέρα από εκεί, δύσκολα.
Και κάπως έτσι, η Τότεναμ βρίσκεται πάλι στο ίδιο σημείο: ψάχνει «σωτήρα» αντί για κατεύθυνση. Ο επόμενος προπονητής, όποιος κι αν είναι, θα μπει σε έναν σύλλογο που μοιάζει να έχει μάθει να ζει με την αστάθεια. Και αυτό είναι το πιο Spursy στοιχείο απ’ όλα: όχι ότι δεν παίρνει τίτλους, αλλά ότι δεν μπορεί να κρατήσει τίποτα για αρκετό καιρό ώστε να αλλάξει πραγματικά.
