Το αξιοσημείωτο στην όλη ιστορία δεν είναι τόσο η δραστηριοποίηση του Ριχάρδου στο κομμάτι του τουρισμού, αλλά η ένταξη της επένδυσης αυτής -όπως μάθαμε- στον Αναπτυξιακό Νόμο, με υπογραφές από το υπουργείο Ανάπτυξης, με μια επιδότηση που θα αγγίξει τα 2,5 εκατ. ευρώ, γεγονός που σημαίνει ότι τα ίδια κεφάλαια που θα διατεθούν θα πρέπει να φτάνουν τα 10 εκατ.
Σε μια κοινωνία πιεσμένων εισοδημάτων, η είδηση για επένδυση στον τουρισμό τού «εθνικού ενεχυροδανειστή» Ριχάρδου με επιδότηση 2,5 εκατ. ευρώ από το υπουργείο Ανάπτυξης του Τάκη Θεοδωρικάκου επαναφέρει ερωτήματα για τη διαχείριση των δημόσιων πόρων.
Τι κι αν οι μισθοί βρίσκονται στα τάρταρα, τι κι αν στην πλειονότητά τους οι πολίτες -μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι- δηλώνουν πως τα χρήματα τους τελειώνουν μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, τι κι αν η χώρα πέρασε από τη βάσανο των μνημονίων με αποτέλεσμα πολλοί να χάσουν τα σπίτια τους… Κάποια πράγματα δεν φαίνεται να αλλάζουν.
Όπως λοιπόν πληροφορούμαστε, στον ξενοδοχειακό χώρο εισέρχεται ενεργά ο γνωστός Ριχάρδος, που διαθέτει μια πληθώρα ενεχυροδανειστηρίων σε όλη τη χώρα (κοντά στα 100) και που συχνά εμφανίζεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες μέσω προπληρωμένου διαφημιστικού χρόνου.
Ό,τι λάμπει δεν είναι… χρυσός
Το αξιοσημείωτο στην όλη ιστορία είναι όχι τόσο η δραστηριοποίησή του στο κομμάτι του τουρισμού, αλλά όπως μάθαμε η ένταξη της επένδυσης αυτής στον Αναπτυξιακό Νόμο, με υπογραφές από το υπουργείο Ανάπτυξης, μια επιδότηση που θα αγγίξει τα 2,5 εκατ. ευρώ, γεγονός που σημαίνει ότι τα ίδια κεφάλαια που θα διατεθούν θα πρέπει να φτάνουν τα 10 εκατ. ευρώ και σε αυτό βέβαια το ποσό θα συμπεριλαμβάνεται και ο σχετικός τραπεζικός δανεισμός. Όμως, κάθε πολίτης εύκολα διερωτάται τι γίνεται με το περίφημο «πόθεν έσχες» και πόσο εύκολα δικαιολογούνται αυτά τα ποσά που απαιτούνται για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ένα ερώτημα που κυρίως αφορά όσους τελικά βάζουν την υπογραφή τους σε μια τέτοια ιστορία.
