Αν όντως έγινε προσέγγιση στον Τσάμπι Αλόνσο, η κατάληξη δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Ένας προπονητής που βρίσκεται στο ραντάρ ευρωπαϊκών «κολοσσών», με το όνομά του να συζητιέται για πάγκους πρώτης γραμμής, δύσκολα θα επέλεγε να μπει σε ένα περιβάλλον γεμάτο εσωτερικές αναταράξεις και διαρκή πίεση.
Η Μαρσέιγ είναι μεγάλη ομάδα, με ιστορία και φανατικό κοινό. Όμως τα τελευταία χρόνια εκπέμπει εικόνα αστάθειας: συχνές αλλαγές κατεύθυνσης, υψηλές προσδοκίες χωρίς αντίστοιχη υπομονή και ένα περιβάλλον που «καίει» γρήγορα τους προπονητές. Για έναν τεχνικό που χτίζει το επόμενο βήμα της καριέρας του, η επιλογή θα έπρεπε να είναι στρατηγική – όχι ριψοκίνδυνη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του Χαμπίμπ Μπεγιέ μοιάζει πιο ρεαλιστική. Όχι γιατί είναι πιο «μεγάλο» όνομα, αλλά γιατί ίσως ταιριάζει περισσότερο σε μια ομάδα που χρειάζεται επανεκκίνηση και όχι βιτρίνα. Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι ποιος αρνήθηκε. Είναι αν η Μαρσέιγ έχει συνειδητοποιήσει τι πρέπει πρώτα να διορθώσει για να προσελκύσει πραγματικά την ελίτ.
