Αντιγράφω από τη χθεσινή ειδησεογραφία. Όχι επειδή πρόκειται για αποκαλύψεις που συγκλονίζουν, αλλά γιατί μέσα από τη σωρευτική τους ανάγνωση αποτυπώνεται, με σχεδόν κυνικό τρόπο, πώς λειτουργεί η «Δικαιοσύνη του δελτίου των 8».
Πρώτον: η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών άσκησε ποινική δίωξη για απείθεια σε βάρος του Γιώργου Ξυλούρη, του γνωστού «Φραπέ», επειδή δεν εμφανίστηκε στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δεύτερον: η Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης παρενέβη για τα επεισόδια έξω από το ΑΠΘ, μετά από πάρτι στον χώρο της Πολυτεχνικής.
Τρίτον: κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση για υπόθεση υπεξαίρεσης, στην οποία φέρεται να εμπλέκεται και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος.
Τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Τρεις διαφορετικοί χώροι. Ένα κοινό συμπέρασμα: η εικόνα της «κινητικότητας» των εισαγγελικών αρχών.
Δεν γνωρίζω -και κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει- πού θα καταλήξουν αυτές οι υποθέσεις. Αν θα υπάρξουν παραπομπές, καταδίκες ή αν όλα θα χαθούν στη γνωστή ελληνική ομίχλη των αναβολών, των ενστάσεων και των παραγραφών.
Για ένα, όμως, είμαι απολύτως βέβαιος: όταν και αν τελεσιδικήσουν, κάποιοι από εμάς θα έχουμε ήδη αποχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο.
Στο παρόν, το μόνο που πραγματικά εξυπηρετούν είναι επικοινωνιακό. Ρίχνουν στάχτη στα μάτια μιας κοινωνίας κουρασμένης, καχύποπτης και θυμωμένης, για να εμπεδωθεί η αίσθηση ότι «κάτι κινείται», ότι «το σύστημα λειτουργεί», ότι «η Δικαιοσύνη παρεμβαίνει».
Δεν είναι ότι δεν πρέπει να γίνονται παρεμβάσεις. Είναι ότι, χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς ταχύτητα και χωρίς τελική κρίση, μετατρέπονται σε θόρυβο. Και ο θόρυβος, όσο δυνατός κι αν είναι, δεν παράγει δικαιοσύνη. Παράγει απλώς λήθη.
