Η συντριπτική πλειοψηφία των χθεσινών διαδηλωτών δεν ήταν ούτε ακροδεξιοί, ούτε νεοναζί. Αυτό για να εξηγηθούμε κατ’ αρχάς και κατ’ αρχήν (για όσους γνωρίζουν τη διαφορά των δύο εννοιών).
Όπως επίσης είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη να διαδηλώνει υπέρ των απόψεών του, είτε συντάσσεται με αυτές της κυβέρνησης, είτε όχι. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο, αν και ευκόλως εννοούμενο.
Όταν, όμως, ο βασικός πολιτικός φορέας, που στήριξε και υποκίνησε τη χθεσινή κινητοποίηση, δεν καταδικάζει ρητά και απερίφραστα τη δράση των ταγμάτων εφόδου, που έκαναν ό,τι έκαναν, με απροκάλυπτο και χυδαίο τρόπο, τότε ταυτίζεται με όσους ονειρεύονται να μεταφέρουν τη «Νύχτα των Κρυστάλλων» στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Εκτός εάν τα δεδηλωμένα ακροδεξιά στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης περίμεναν να γίνει κατάληξη του προαυλίου της Βουλής από τα ίδια νεοναζιστικά στοιχεία, οπότε θα κατηγορούσαν τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση για ανικανότητα και «κατάλυση της τάξης».
Συμπόρευση
Ακόμη και στην περίπτωση της απολύτου ειρηνικής κατάληξης της χθεσινής κινητοποίησης, το μέγα σφάλμα των «γαλάζιων» παραμένει: Αποκρύπτουν τις πραγματικές θέσεις στους σχετικά με το Μακεδονικό και παράλληλα, ρίχνουν νερό στο μύλο των νεοναζιστών, όταν πορεύονται ακριβώς δίπλα τους, τη στιγμή, που φωνάζουν συνθήματα του τύπου «Αλήτες προδότες πολιτικοί» και «Να καεί, να καεί… η Βουλή»!
Υπάρχουν, πάντως, και οι ευθύνες της κυβέρνησης! Που; Μα στο γεγονός ότι δεν κατάφερε επικοινωνιακά να πείσει ακόμη περισσότερους συμπολίτες μας ότι «δεν πούλησε» τη Μακεδονία, δεν έκανε «εθνικό έγκλημα», δεν «πρόδωσε» την ιστορία και τις παραδόσεις της χώρας. Αντίθετα, προσπάθησε και κατάφερε να συντάξει μία Συμφωνία (βεβαίως αποτέλεσμα συμβιβασμού), που διασφάλισε αρκετά από τα εθνικά συμφέροντα, που αφαίρεσε αρκετά (όχι, όμως, όλα) τα αλυτρωτικά στοιχεία, που υπήρχαν στην προηγούμενη κατάσταση και κατάφερε να θέσει ασφαλιστικές δικλείδες ώστε αν αποτρέψει στους οπαδούς των πιο ακραίων θέσεων και από τις δύο πλευρές των συνόρων, να επαναφέρουν όσα μας χωρίζουν και να καταργήσουν όσα μπορούν να μας βοηθήσουν να συνεργαστούμε…
Συνθήκη Βουκουρεστίου
Επιπλέον, οι διαμορφωτές της επικοινωνιακής πολιτικής υπέρ της Συμφωνίας δεν κατάφεραν να κάνουν ευρύτερα γνωστό το μόνο αντικειμενικά ιστορικό δεδομένο: Η γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται Μακεδονία ΔΕΝ είναι (μόνο) ελληνική! Με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913, η συγκεκριμένη περιοχή μοιράστηκε στην Ελλάδα (51%, που αποτελεί αυτό που γνωρίζουμε ως ελληνική Μακεδονία), στην τότε Σερβία (39%, που στη συνέχεια αποτέλεσε ομόσπονδη δημοκρατία της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας), στη Βουλγαρία (9,5% που ονομάζεται Μακεδονία του Πιρίν) κι ένα πολύ μικρό κομμάτι (περίπου 0,5%) κατέληξε στην Αλβανία.
Όταν, λοιπόν, οι διαμορφωτές της τακτικής της Νέας Δημοκρατίας (παρά την πρότερη διατυπωμένη θέση του κόμματος για σύνθετη ονομασία erga omnes) επιμένουν στο «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», τότε χωρίς να το καταλάβουν(;) υποθάλπουν κι εγχώριες αλυτρωτικές βλέψεις, όπως «Να πάρουμε την Πόλη» και «Να απελευθερώσουμε τις χαμένες Πατρίδες»…
Αλυτρωτισμός
Και κάτι άλλο επίσης σημαντικό, που ούτε οι υπερασπιστές, ούτε οι πολέμιοι της Συμφωνίας έχουν αναδείξει: Με τις Πρέσπες κόβεται ένα από τα βασικά ποδάρια εκείνων των αλυτρωτικών ομάδων, που επιδιώκουν να δημιουργήσουν τη «Μεγάλη Αλβανία», διεκδικώντας περιοχές από άλλες γειτονικές χώρες. Ξέρετε ποια περιοχή βρίσκεται στην κορυφή αυτών των ομάδων; Η λεγόμενη «Τσαμουριά», όπως την ονομάζουν οι περιβόητοι συνεργάτες των Ναζί, οι Τσάμηδες! Πρόκειται για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής Ηπείρου.
Η Συμφωνία των Πρεσπών, όντως, δεν είναι ούτε τέλεια, ούτε απολύτως συντεταγμένη με τα ελληνικά συμφέροντα. Όπως, επίσης, το γεγονός ότι με την κύρωση της συμφωνίας, η γειτονική χώρα θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει ότι η Ελλάδα δεν θα βρεθεί και πάλι με την πλάτη στον τοίχο. Άλλωστε, το ΝΑΤΟ ποτέ δεν μας προστάτευσε από την τουρκική επιθετικότητα, ούτε η ενωμένη Ευρώπη επέβαλε την οριστική και αποτελεσματική λύση στο Κυπριακό, παρά τις διαβεβαιώσεις και τις δημόσιες δηλώσεις τους…
Η μόνη εγγυήτρια δύναμη για την ορθή εφαρμογή της Συμφωνίας με τους βόρειους γείτονές μας είναι η ίδια η Ελλάδα και ο λαός της. Όσο η χώρα παραμένει η ισχυρότερη (ακόμη και μετά την κρίση) χώρα στην περιοχή κι όσο ο ίδιος ο λαός δεν επιτρέπει αποκλίσεις από τα συμφωνηθέντα, ικανός και έτοιμος να υπερασπίσει τα εθνικά μας συμφέροντα, κανείς δεν μπορεί να ανησυχεί για πισωγυρίσματα…
Ακροδεξιά απειλή
Αρκεί ο κ. Μητσοτάκης να πάψει να ρίχνει νερό στο μύλο των νεοναζιστών και να ποτίζει το δηλητηριώδες δενδρύλλιο του μίσους και του ρατσισμού. Να πάψει να άγεται και να φέρεται από τους ακροδεξιούς αντιπροέδρους του και τους άλλους εσωκομματικούς υποστηρικτές του, που οδηγούν απαρέγκλιτα σε αυτό που έπαθαν όλοι οι ομοϊδεάτες τους στην υπόλοιπη Ευρώπη: Όπου οι δεξιές δυνάμεις προσεταιρίστηκαν συνθήματα των ακροδεξιών, έχασαν εκλογικά ποσοστά και «φούντωσαν» τις δυνάμεις των νεοναζιστών. Αυτή η απειλή είναι πολύ μεγαλύτερη από το εάν θα περιλαμβάνεται στο όνομα της γειτονικής χώρας ο όρος Μακεδονία…
