Στη Γερμανία, από το 2026, ο κατώτατος μισθός ανεβαίνει στα 13,90 ευρώ την ώρα και στα 14,60 ευρώ το 2027. Εκεί, η εργασία έχει ακόμη αξία. Ο εργαζόμενος θεωρείται άνθρωπος, όχι κόστος. Η κυβέρνηση μιλά με στοιχεία, όχι με σποτάκια.
Στην Ελλάδα του Μητσοτακισμού, όμως, η πραγματικότητα είναι πιο γυαλισμένη από τη βιτρίνα. Μισθοί 830 ευρώ, ενοίκια 700, και ένας δημόσιος λόγος που πανηγυρίζει λες και η χώρα μόλις μπήκε στη λίστα των πλουσίων. «Η οικονομία πάει καλά», λένε. Ναι, αλλά για ποιον; Για τις πολυεθνικές, τα golden boys και τα fund που αγοράζουν τη χώρα κομμάτι-κομμάτι;
Η Ευρώπη ανεβάζει τον πήχη, εμείς σηκώνουμε τα χέρια. Εκεί οι κυβερνήσεις προστατεύουν τους πολίτες. Εδώ, προστατεύουν τα συμφέροντα.
Η “ισχυρή Ελλάδα” των δελτίων ειδήσεων είναι μια χώρα που ζει με δανεικά, δουλεύει με συμβάσεις πείνας και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως «όλα πάνε καλά».
Κι όσο ο Μητσοτακισμός χτίζει το αφήγημα της επιτυχίας πάνω στην υπομονή των χαμηλόμισθων, η Ελλάδα μετατρέπεται σε φθηνό ευρωπαϊκό παράρτημα εργασίας. Ένα προτεκτοράτο χαμηλών προσδοκιών, όπου η φτώχεια έγινε «ευκαιρία» και η ανισότητα… «επένδυση».
