fbpx

ΣΥΡΙΖΑ: Το μαχαίρι και το πεπόνι στον Αλέξη

0 146

Του Γιάννη Κορωναίου*
Με την φρέσκια, «προεδρική» Κεντρική Επιτροπή, ολοκληρώθηκαν οι εσωκομματικές διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και ο κομματικός μηχανισμός ρίχνεται, ενωμένος και απερίσπαστος, στη μακρά προεκλογική περίοδο.

Αφενός μέσα από τη γείωση με την κοινωνία, δίπλα στον πολίτη και στα καθημερινά προβλήματά του, κοντά στον μικρομεσαίο επιχειρηματία και τις δυσκολίες του. Αφετέρου μέσα από την ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε κάθε ευκαιρία, βάζοντας φραγμό σε ευεργεσίες ημετέρων και σε σχέδια εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατόρθωσε να κάνει πραγματικότητα αυτό που εξήγγειλε την νύχτα της 7ης Ιουλίου του ‘19, μέσα από αντιδράσεις, διαφωνίες, εμπόδια, ακόμα και έντονες αντιπαραθέσεις, δημοσίως ή εντός των κομματικών οργάνων. Κάλεσε και ενέταξε 140.000 νέα μέλη μέσα από την κοινωνία και όχι από «γεννητούρια» του κομματικού σωλήνα, φτάνοντας στον στόχο «να αντιστοιχηθεί ο εκλογικός με τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ» μέσω του 10% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που έγιναν μέλη.

Πράγματι, τα 172.000 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αντιστοιχούν στο 10% του 1.780.000 των ψήφων που έλαβε το κόμμα στις εκλογές του 2019. Και κατόρθωσε να ενεργοποιήσει 110.000 πολίτες μια μαγιάτικη Κυριακή, να διανύσουν σε αρκετές περιπτώσεις μεγάλες αποστάσεις, για να βρεθούν σε ένα εκλογικό κέντρο και να ψηφίσουν τον έναν και μοναδικό υποψήφιο του κόμματος, τον ίδιο τον Τσίπρα, το μέλλον του οποίου δεν διακυβευόταν, δεν κινδύνευε από κανέναν να χάσει τη θέση του προέδρου.

Όλη αυτή η επιτυχία, η έκταση της οποίας έγινε προσπάθεια να αμφισβητηθεί, τόσο από την κυβερνώσα Ν.Δ. όσο και από το όμορο ΠΑΣΟΚ, που προχώρησαν σε αυθαίρετες και ανόμοιες συγκρίσεις, είναι «ευχή και κατάρα» για τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι ένα βαρύ φορτίο για τον ίδιο ατομικά και μόνο μέρος του μπορεί να μοιραστεί με τους στενούς συνεργάτες και  τα κορυφαία στελέχη του.

«Ευχή» γιατί, πλέον, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτος κυρίαρχος του κόμματός του. Όχι με την έννοια και τα γνωρίσματα των ρωμαϊκών αυτοκρατόρων και των ελέω Θεού μοναρχών, αλλά υπό το πρίσμα της δυνατότητας των αλλαγών και των καινοτομιών, που είναι απαραίτητα εργαλεία για ένα σύγχρονο, μαζικό, «ανοιχτό» και δημοκρατικό κόμμα που κινείται στον προοδευτικό χώρο, που έχει προμετωπίδα τις αξίες και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη της Αριστεράς, αλλά δεν φοβάται τη μόχλευση και την ανταλλαγή ιδεών με κανέναν.

«Κατάρα» γιατί, αν δεν πιάσει το νήμα όπως του το παρέδωσαν οι δεκάδες χιλιάδες πολίτες, αν δεν αφουγκραστεί τα αδιέξοδα και τις αγωνίες τους για την ακρίβεια, την ανεργία, τα «κεσάτια» στην αγορά, αλλά και τα «μεγάλα», όπως ο ρόλος τους κράτους ως ρυθμιστή στην επιχειρηματικότητα, τη διπλωματική θέση της χώρας σε αυτό το ρευστό διεθνές περιβάλλον, τα εθνικά θέματα με κυρίαρχο τα ελληνοτουρκικά, αν «το πράγμα δεν πάει» και αποτύχει το εγχείρημα, τότε γνωρίζει ότι, αποκλειστικός υπεύθυνος είναι ο ίδιος.

Γιατί η εσωκομματική αντιπολίτευση, παλιότερα το «Αριστερό Ρεύμα», μετά οι «53+» και τώρα η συνασπισμένη «Ομπρέλα» επί τόσα χρόνια, πέραν από «παραγωγοί» εμποδίων, λειτουργούσαν και ως άλλοθι εντός κι εκτός κόμματος, όταν δεν πέρναγε μια κεντρική απόφαση ή δεν εκφραζόταν μια απαίτηση της κοινωνίας. Τώρα όμως, ο Τσίπρας έχει την ελευθερία κινήσεων να κάνει όλα αυτά που μέχρι χθες έλεγε πως δεν μπορούσε, προκειμένου να διατηρήσει τις κομματικές ισορροπίες και να σεβαστεί τους άγραφους νόμους της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Τώρα είναι αλλιώς.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More