Η συζήτηση για τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας επαναφέρει στη μνήμη ιστορικά τραύματα, αλλά και πολιτικά διλήμματα για την Ευρώπη. Το παρελθόν αναμετριέται με το παρόν, υπενθυμίζοντας πως η Ιστορία δύσκολα επιτρέπει τη λήθη και την ασυνέχεια.
Η Ιστορία έχει τον μοναδικό τρόπο να παραμένει κυρίαρχη της διαδρομής του ανθρώπινου γένους. Να μας θυμίζει ότι τα δικά της σενάρια είναι εκείνα που μετουσιώνονται σε βιωματικές εμπειρίες, με τη μια γενιά των ανθρώπων να δίνει τη «σκυτάλη» στην επόμενη, διεκδικώντας την αποτροπή μιας επώδυνης ασυνέχειας.
Φυσικά, η Ιστορία χαμογελά με νόημα κάθε φορά που οι συγκυριακοί πρωταγωνιστές των εθνών κοιτάζονται στον καθρέφτη και αντικρίζουν μεγαλύτερα μεγέθη από εκείνα που στην πραγματικότητα τους εκφράζουν.
Η περίπτωση της σημερινής Γερμανίας είναι εξόχως χαρακτηριστική. Στην εποχή των μεγάλων ανατροπών πολυετών ισορροπιών, που προκλήθηκαν από τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία, η Γερμανία ακόμη ενός Μεγάλου Συνασπισμού, με τον… ξεπερασμένο Φρίντριχ Μερτς στο ισχυρό αξίωμα του καγκελάριου, επιχείρησε μια ακραία ιστορική ανορθογραφία. Για πρώτη φορά μετά την ταπεινωτική ήττα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το έθνος που προκάλεσε δύο φορές στην Ιστορία παγκόσμια πολεμική σύρραξη επιδιώκει να επανεξοπλιστεί.
Για αυτονόητους λόγους, η μεταπολεμική Γερμανία, στις πολλές δεκαετίες που ακολούθησαν τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, δεν απολάμβανε ένα τέτοιο προνόμιο, ο Φρίντριχ Μερτς και η ομάδα εξουσίας γύρω του, ωστόσο, θεώρησαν ότι η συγκυρία τους ευνοεί. Περίπου έναν χρόνο έπειτα από εκείνη την ιστορικά ανατριχιαστική εξαγγελία, η Γερμανία το παλεύει ακόμα να την υλοποιήσει, να επανεξοπλιστεί. Δεν τα έχει καταφέρει ακόμα. Λες και η Ιστορία τοποθετεί εμπόδια και στη συνέχεια απολαμβάνει τις δυσκολίες της ηγεσίας του Βερολίνου.
Το ιστορικό οξύμωρο εντοπίζεται, μεταξύ άλλων και πρωτίστως, στη φιλοδοξία της Γερμανίας να… προστατεύσει την Ευρώπη απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς, όπως από τη Ρωσία για παράδειγμα, τη στιγμή που ιστορικά η Γερμανία, στις προηγούμενες εκδοχές της, ήταν ο εξωτερικός εχθρός από τον οποίο κινδύνευσαν οι ευρωπαϊκοί λαοί.
Στην τρέχουσα συγκυρία, οι υπόλοιπες πολιτικές ηγεσίες των κρατών της κοινής ηπείρου μας δεν διέθεταν το σθένος να εξηγήσουν στη Γερμανία την παραπάνω οξύμωρη διάσταση της επιδίωξης να επανεξοπλιστεί. Και τελικά, ανέλαβε η Ιστορία.
