Τι άλλο πρέπει να πει και να κάνει ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης για να αποφασίσει ο Νίκος Ανδρουλάκης ότι έχει ξεπεραστεί κάθε όριο;
Τα όσα έχει δηλώσει δημόσια, τόσο σε βάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ όσο και εναντίον του Παναγιώτη Δουδωνή, δεν είναι απλώς αιχμηρά ή «διαφορετική άποψη». Είναι ευθεία υπονόμευση της ηγεσίας και της πολιτικής γραμμής του κόμματος.
Κι όμως, το αυτί του προέδρου δεν ιδρώνει.
Όπως λένε οι κακές γλώσσες, δεν ιδρώνει γιατί φοβάται πως θα χάσει ψήφους στη Λέσβο. Αν αυτό ισχύει, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο βουλευτής του νησιού, αλλά πρωτίστως ο αρχηγός. Ο Ανδρουλάκης, Γιατί ένας πρόεδρος που βάζει το τοπικό εκλογικό κόστος πάνω από τη συνοχή, την πειθαρχία και το κύρος του κόμματος, αποδεικνύει πόσο μικρός είναι για τον ρόλο που φιλοδοξεί να υπηρετήσει.
Μετά τα όσα είπε δύο και τρεις φορές κατά του Παναγιώτη Δουδωνή και της υποψηφιότητάς του στη Λέσβο, αλλά και εναντίον του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη, ο «πράσινος» βουλευτής του νησιού θα έπρεπε, σε ένα στοιχειωδώς σοβαρό κόμμα, να έχει ήδη τεθεί εκτός. Αντί γι’ αυτό, παραμένει ακλόνητος, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα και απορίες.
Είναι, πάντως, εξαιρετικά απογοητευτικό, αυτό που διαρρέεται από το ΠΑΣΟΚ, ότι ο για τον κ. Ανδρουλάκη «όλοι κρίνονται από τον λαό στις κάλπες». Διότι στην πραγματικότητα φανερώνει αδυναμία επιβολής κανόνων λειτουργίας και πειθαρχίας. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό αν θυμηθεί κανείς ότι η Κατερίνα Μπατζελή τέθηκε εκτός κόμματος για έναν χρόνο, επειδή χαρακτήρισε «τοξική και λανθασμένη» ανακοίνωση της Χαριλάου Τρικούπη για τον Νίκο Παππά του ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ, αντίθετα, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ανοιχτά ότι, αν δεν μπορεί μόνος του ο Νίκος Ανδρουλάκης, ας συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο βλέπει μάλιστα θετικά. Κι όμως, καμία συνέπεια. Όταν τα μέτρα και τα σταθμά είναι τόσο άνισα, το πρόβλημα δεν είναι οι «αντάρτες», αλλά η ηγεσία.
