Τι πήρε η τελικά Ελλάδα από τη Λιβύη;

Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης βρέθηκε στην Τρίπολη, στο πλαίσιο μιας σειράς επαφών με τη λιβυκή ηγεσία, επιχειρώντας να αποκαταστήσει τις –εδώ και χρόνια– ταλαιπωρημένες σχέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές. Το ερώτημα όμως παραμένει: τι κέρδισε πραγματικά η Ελλάδα από αυτή την αποστολή;

Σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, οι συζητήσεις έγιναν σε «θετικό κλίμα» και οι συνομιλίες χαρακτηρίστηκαν «ουσιαστικές». Στην πράξη, όμως, το μόνο που βγήκε ήταν καλή διάθεση και ευγενικές διατυπώσεις, χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση ή ουσιαστική πρόοδο.
Μεταναστευτικές ροές: αναγνώριση χωρίς αντίκρισμα

Ο κ. Γεραπετρίτης έθεσε ζήτημα για την αυξανόμενη μετακίνηση μεταναστών από τη Λιβύη προς την Κρήτη, ειδικά εν μέσω τουριστικής περιόδου. Οι συνομιλητές του αναγνώρισαν το πρόβλημα και… ζήτησαν βοήθεια. Όχι όμως μόνο ελληνική: και ευρωπαϊκή, και από τον ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, θα βοηθήσουν –αν τους βοηθήσουμε πρώτοι. Συγκεκριμένα μέτρα; Κανένα.

Θάλασσες και σύνορα: πολλές προθέσεις, καμία απόφαση

Το θέμα της θαλάσσιας οριοθέτησης συζητήθηκε, όπως κάθε φορά που συναντιόμαστε με τη Λιβύη. Η ελληνική πλευρά υπενθύμισε ότι σέβεται το Διεθνές Δίκαιο. Η λιβυκή δεν αναφέρθηκε στο επίμαχο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο όμως παραμένει σε ισχύ. Η συμφωνία; Να σκεφτούμε να μιλήσουμε ξανά κάποια στιγμή στο μέλλον.
Πρακτικά: καμία αλλαγή, καμία διαβεβαίωση, απλώς ένα “θα το δούμε”.

Εμπόριο, επενδύσεις και άλλες γενικότητες

Αναφέρθηκε και η πρόθεση να ενισχυθεί η οικονομική συνεργασία — στους τομείς της ενέργειας, των μεταφορών και των υποδομών. Ακούγεται ωραίο, αλλά ούτε συμφωνίες υπήρξαν, ούτε υπογραφές, ούτε καν ένα χρονοδιάγραμμα. Απλώς ανταλλάχθηκαν ευχές για μελλοντική σύσφιξη σχέσεων.
Ρητορική καλοσύνης και διπλωματικής αοριστίας
Αμφότερες οι πλευρές αντάλλαξαν κλασικές φράσεις περί «γειτονίας», «κοινών ιστορικών δεσμών» και «διάθεσης για συνεργασία». Ο Έλληνας ΥΠΕΞ διαβεβαίωσε ότι «δεν υπάρχουν προβλήματα που να μη λύνονται με διάλογο». Ωστόσο, κανένα από τα σοβαρά θέματα που μας χωρίζουν δεν μπήκε σε τροχιά επίλυσης.
Η Λιβύη συνέχισε να σιωπά επιδεικτικά για τη συμφωνία με την Τουρκία. Και η Ελλάδα αρκέστηκε στην «καλή πρόθεση».

Τι μένει στο τέλος;

Έπειτα από δύο επισκέψεις σε λιβυκές πόλεις μέσα σε λίγες μέρες, ο απολογισμός είναι απλός:
• Καμία πρόοδος στο θέμα της ΑΟΖ
• Καμία δέσμευση για το μεταναστευτικό
• Καμία πραγματική συμφωνία σε επίπεδο επενδύσεων
• Καμία σαφής τοποθέτηση από την Τρίπολη για το τουρκολιβυκό σύμφωνο

Αν κάτι πήραμε από τη Λιβύη, αυτό ήταν ευγενικές διατυπώσεις, αναμνηστικές φωτογραφίες και άλλη μία δόση διπλωματικής ωραιοποίησης. Με απλά λόγια: πολλή φλυαρία, μηδενικό αποτέλεσμα.