Χρειάστηκε ένας 89χρονος με μια καραμπίνα για να καταρρεύσει μέσα σε λίγα λεπτά το μεγάλο αφήγημα της ασφάλειας. Στο κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου υποτίθεται πως το κράτος είναι παρόν, εκεί όπου βρίσκονται δικαστήρια, δημόσιες υπηρεσίες, αστυνομικές δυνάμεις και μόνιμη επιτήρηση, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος μπήκε, πυροβόλησε, τραυμάτισε πέντε πολίτες και εξαφανίστηκε σαν να κινούνταν σε μια πόλη χωρίς κανόνες και χωρίς έλεγχο.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι η πιο καθαρή εικόνα της χώρας που ζούμε. Μιας χώρας όπου η ασφάλεια υπάρχει μόνο στις δηλώσεις των υπουργών και στα τηλεοπτικά πάνελ. Στην πραγματική ζωή, ο πολίτης αισθάνεται μόνος, εκτεθειμένος και απροστάτευτος.
Από τους ελληνικούς δρόμους που γεμίζουν καθημερινά νεκρούς, αποτέλεσμα κρατικής αδιαφορίας και έλλειψης παιδείας, μέχρι την ανήλικη παραβατικότητα που εξελίσσεται σε κοινωνική πληγή. Από τα αλλεπάλληλα λάθη σε ιατροδικαστικές υποθέσεις μέχρι τη γενικευμένη αίσθηση ότι τίποτα δεν λειτουργεί όπως πρέπει.
Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις;
Από τα νοσοκομεία όπου οι πολίτες περιμένουν ώρες ατελείωτες για μια εξέταση και πολλές φορές παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα λόγω της υποστελέχωσης και της εγκατάλειψης. Από τα πανεπιστήμια που μετατρέπονται σε πεδία έντασης και φόβου αντί για χώρους γνώσης και δημιουργίας. Από τις γειτονιές όπου οι κάτοικοι κλείνονται στα σπίτια τους γιατί η μικροεγκληματικότητα έχει γίνει καθημερινότητα και κανείς δεν πιστεύει πια ότι θα υπάρξει ουσιαστική προστασία.
Από τις δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν με λογική δεκαετίας του ’80 μέχρι τις μεταφορές όπου ο πολίτης ανεβαίνει σε λεωφορεία, τρένα και μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς να νιώθει βεβαιότητα ότι θα φτάσει ασφαλής στον προορισμό του. Από την εγκληματικότητα μέχρι την κρατική ανεπάρκεια, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ανασφάλεια.
Η ανασφάλεια έχει γίνει το μόνιμο συναίσθημα του Έλληνα πολίτη. Και αυτό είναι η πιο βαριά καταδίκη για ένα κράτος που υποτίθεται πως υπάρχει για να προστατεύει.
