Κρυφή αισιοδοξία, παρά τις δημοσκοπήσεις.
Στο «πράσινο» στρατόπεδο επικρατεί το τελευταίο διάστημα μια παράξενη αισιοδοξία. Όχι επειδή οι δημοσκοπήσεις δικαιώνουν τις προσδοκίες, το αντίθετο μάλιστα. Οι μετρήσεις δείχνουν μια μικρή αλλά σταθερή υποχώρηση, δυο-τρεις μονάδες που κόβουν τον ενθουσιασμό, χωρίς όμως να σβήνουν την ελπίδα. Στη Χαριλάου Τρικούπη, άλλωστε, το μέλλον εξακολουθεί να διαβάζεται με θετικό πρόσημο. Τουλάχιστον στα λόγια.
Η λογική που φαίνεται να κυριαρχεί είναι απλή, αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνα αυτάρεσκη. Το πολιτικό τοπίο ανακατεύεται, οι ισορροπίες μετακινούνται, κάποιοι παίκτες αποδυναμώνονται, άλλοι φθείρονται και στο τέλος της ημέρας κάτι θα περισσέψει. Στα κομματικά πηγαδάκια του ΠΑΣΟΚ, ακούγεται όλο και πιο συχνά η «κρυφή ελπίδα» ότι η πίεση προς τον Αλέξη Τσίπρα αυξάνεται, πως νέες παρουσίες, εσωτερικές αναταράξεις αλλά και η εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού του κόβουν τον βηματισμό, διασπώντας κοινά και προκαλώντας σύγχυση στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.
Την ίδια στιγμή, κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ ποντάρουν στη σταδιακή φθορά της Νέας Αριστεράς, εκτιμώντας ότι ένα τμήμα του ακροατηρίου της θα αρχίσει να αναζητά πιο «οικεία» πολιτική στέγη. Όσο για το φαινόμενο Κασσελάκη, αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη παρένθεση που, αν ξεφουσκώσει, θα αφήσει πίσω της πολιτικά ορφανά έτοιμα να κοιτάξουν προς τα «πράσινα». Στο παρασκήνιο, βέβαια, δεν λείπουν και οι συζητήσεις για κινήσεις προσώπων, μεταγραφές και σιωπηρές μετατοπίσεις, που παρουσιάζονται ως το τελικό συστατικό της συνταγής. Το ερώτημα είναι αν αυτή η στρατηγική της αναμονής και των υπολογισμών μπορεί όντως να μετατραπεί σε πολιτική δυναμική. Γιατί άλλο να ελπίζεις ότι κάτι θα σου μείνει στο τέλος και άλλο να πείθεις ότι έχεις σχέδιο. Αλλιώς, το μόνο που μένει είναι η γνωστή συνταγή, τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι και βλέπουμε…
Πηγή: Καθημερινή One Voice
