Οι προτεινόμενες αλλαγές στους κανονισμούς έχουν έναν ξεκάθαρο στόχο: να μειωθούν οι καθυστερήσεις και να αυξηθεί ο καθαρός χρόνος αγώνα. Σε θεωρητικό επίπεδο, η κατεύθυνση είναι σωστή. Στην πράξη όμως, αρκετές από αυτές τις παρεμβάσεις κρύβουν σοβαρούς κινδύνους.
Η επιβολή χρονικού ορίου για πλάγια άουτ, ελεύθερα από την εστία και αλλαγές μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εργαλείο τιμωρίας αντί ρύθμισης. Σε συνθήκες πίεσης, με ένταση και κούραση, το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί με χρονόμετρο. Οι διαιτητές θα κληθούν να ελέγχουν δευτερόλεπτα αντί φάσεων, δημιουργώντας νέα πεδία αντιπαράθεσης.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η συζήτηση για διεύρυνση των παρεμβάσεων του VAR. Κάθε νέα «εξαίρεση» ακυρώνει στην πράξη τον αρχικό λόγο ύπαρξής του: τις λίγες, ξεκάθαρες περιπτώσεις. Αν αρχίσουν να ελέγχονται δεύτερες κίτρινες ή κόρνερ, τότε το παιχνίδι κινδυνεύει να διακόπτεται περισσότερο — όχι λιγότερο.
Το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται διαρκή διόρθωση. Χρειάζεται όρια. Η υπερβολική ρύθμιση οδηγεί σε ένα άκαμπτο άθλημα, όπου η φυσική ροή χάνεται και το αποτέλεσμα καθορίζεται από διαδικασίες, όχι από το ίδιο το παιχνίδι.
Οι αλλαγές μπορεί να ξεκινούν με καλή πρόθεση, όμως αρκετές από αυτές ενδέχεται να αποδειχθούν μοιραίες. Όχι επειδή είναι λάθος, αλλά επειδή αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του αθλήματος.
Το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να γίνει εργαστήριο κανονισμών. Γιατί όταν χαθεί η ροή, χάνεται και η ουσία.
