Στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ, οι αυξομειώσεις και η ευμετάβλητη συνθήκη στη δημοφιλία του Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν προκαλούν έκπληξη και δεν αιφνιδιάζουν. Ο «Μπίμπι» άλλωστε έχει καταγραφεί ως ο μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ πρωτίστως επειδή στο σύνολο της μακράς διαδρομής του έχει επιδείξει έντονα στοιχεία επιβίωσης.
Το ουσιαστικό πρόβλημα, ωστόσο, εντοπίζεται αλλού. Στην υστεροφημία του Ισραήλ και στη διεθνή του φήμη, που η ακραία επιθετικότητα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και η ωμότητα των φονικών χτυπημάτων των τελευταίων ετών -από τη Γάζα, στον Λίβανο και στο Ιράν- τις πλήττουν ευθέως.
Σε ένα σημαντικό τμήμα της ακαδημαϊκής κοινότητας της «μικρής και αδύναμης χώρας», όπως έλεγε με ειρωνική αυτοαναφορικότητα ο Σιμόν Πέρεζ, διατυπώνεται η εκτίμηση ότι ο Νετανιάχου «μπολιάζει» δύο ολόκληρες γενιές της ανθρωπότητας με βαθιά αντιισραηλινά αισθήματα.
