Από το πρωί ζω με την αγωνία πως θα ξημερώσει η αυριανή μέρα. Έχω ένα άγχος, καθώς αύριο ξημερώνει το τριήμερο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Τρεις μέρες τα Μουσεία θα έχουν δωρεάν είσοδο, ώστε οι πολίτες, μικροί-μεγάλοι να ανανεώσουν τις πολιτισμικές αναπνοές τους σε όλη την Ευρώπη.
Άλλωστε, αμέσως μετά την Πανούκλα, που χτίκιασε την Ευρώπη του 14ου αιώνα, ήρθε η Αναγέννηση με τον Michelangelo, τον Leonardo Da Vinci, τον Sandro Botticelli, τον Dante Alighieri, τον Niccolo Machiavelli, τον Boccaccio…
Άλλαξαν όλα.
Μέσα σε όλη αυτή την πανούκλα της κρίσης που ζούμε σήμερα, η σκέψη μιας αναγέννησης δίνει έστω μια ελπίδα, μια αίσθηση ότι κάτι μπορεί να πάει αύριο προς το καλύτερο.
Μια τόνωση του ηθικού!
Οι άνθρωποι φαίνεται πως έχουν ανάγκη ακόμη να ελπίζουν.
Πριν από λίγες μέρες, διαβάζοντας το βιβλίο του Paul Faure, «ΜΥΡΑ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ», έπεσα πάλι πάνω στο Μύθο της Ευρώπης.
Το μύθο που λέει ότι η Ευρώπη ήταν αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας, κόρη της Τηλεφάεσσας και του Αγήνορα, ηγεμόνα της Φοινίκης. Μια μέρα, η Ευρώπη βγήκε να μαζέψει λουλούδια με τις φίλες της σε ένα λιβάδι με ολομύριστα λουλούδια και βρέθηκε μπροστά στο Δία, που την ερωτεύθηκε σφόδρα. Ο πολυμήχανος θεός, που ήξερε να βρίσκει κόλπα ερωτικά, μεταμορφώθηκε σε ένα πολύ όμορφο ταύρο, που τον είδε η Ευρώπη και της άρεσε. Αφού τον χάϊδεψε, ανέβηκε στη ράχη του και ο ταύρος απογειώθηκε, περνώντας πάνω από τη Μεσόγειο. Τον ακολουθούσαν Τρίτωνες και Νηρηίδες, μέχρι που έφτασε στην Κρήτη και εκεί ξανάγινε πάλι ο Δίας και ξάπλωσε με την Ευρώπη κάτω από ένα αειθαλές πλατάνι, στη Γόρτυνα. Από το σμίξιμό τους γεννήθηκε ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Σαρπηδόνας.
Αυτός είναι ο Μύθος.
Μια Ευρώπη μέσα στις αρχετυπικές μυρωδιές των λουλουδιών, κάτι σαν την «Άνοιξη» του Botticelli.
Ναι, η Ελλάδα χρειάζεται μια Αναγέννηση!
Κοντά 4 χρόνια Πανούκλας είναι πάρα πολλά, άσχετο, πως τα βλέπει η Merkel και πως τα μετράει.
Ωστόσο, για να υπάρξει μια Αναγέννηση, πρέπει να υπάρχει και ένας ισχυρός άνδρας, όπως ο Lorenzo de’ Medici που πήρε στις πλάτες του την Φλωρεντία και την ανέβασε στην κορυφή της πολιτικής και καλλιτεχνικής δύναμης της Ιταλίας, οδηγώντας την στο προσκήνιο της Ευρώπης.
Μα, τι λέω, εδώ οι ψοφοδεείς Έλληνες Ολιγάρχες, το μόνο που κάνουν χρόνια είναι να απομυζούν το κράτος, να διαπλέκονται με τους κυβερνώντες και από κοινού να ροκανίζουν κάθε ικμάδα αυτού του ελεεινού κράτους, που συναγελάζεται με λαμόγια, φοροκλέφτες και κομπιναδόρους.
Ποιος Lorenzo de’ Medici;
Εδώ δεν υπάρχει κανείς Λορέντζο των Μεδίκων. Ούτε Λαυρέντης σκέτος.
Να γιατί τρέμω, που ξημερώνει το τριήμερο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Παρασκευή 27 και Σαββατοκύριακο 28 και 29 Σεπτεμβρίου).
Δεν υπάρχει που δεν υπάρχει ούτε Λαυρέντης, έχω και την αγωνία μην ξυπνήσω και δω το πρωί στο διαδίκτυο κάποια φωτογραφία από Γερμανική εφημερίδα, με την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει πίπες!
Μετά τα κωλοδάκτυλα, οι Γερμανοί δεν ξέρεις ποτέ πώς θα ξεσπάσουν, γιορτάζοντας τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό…
