Και όμως, δεν μπορεί να είναι τόσο αδέξιος. Αυτός ο παχύσαρκος αντικυβερνήτης με το Συνταγματικό Τόξο έχει βαλθεί να τρελάνει κόσμο.
Ο ανακριτής εξέταζε ήδη μια μυστηριώδη καταγγελία, ότι στα Δυτικά Προάστια της Αθήνας εθεάθησαν κάτι τύποι καβάλα σε κοντάρια, που έλεγαν μια μαγική λέξη και απογειώνονταν. Τους έβλεπαν, καθώς διαγράφονταν οι φιγούρες τους στο φωτισμένο τύμπανο του ουρανού…
Το εκκρεμές διέγραφε ατάραχο τις ταλαντώσεις του, όπως κάθε μέρα, με τον συνήθη τρόπο.
Αίφνης, έκανε ένα αναπάντεχο συνειρμό. Ποιος ανακάλυψε και προσδιόρισε τις ταλαντώσεις του εκκρεμούς; Μα, ασφαλώς ο Galileo Galilei, ο πανέξυπνος Τοσκανός από την Pisa, που αντιμετώπισε, ενώπιος, τους Ιεροεξεταστές επειδή είπε ότι η Γη κινείται και ξεγλίστρησε τελικά από τις δαγκάνες του θανάτου, σαν από θαύμα…
Μόνο αυτός ο πανέξυπνος μαθηματικός και φυσικός ήξερε μια τρομακτική «λεπτομέρεια», που είχε ξεφύγει ακόμη και από αυτό τον ίδιο το …Θεό!
Αυτό που δεν ήξερε ο Θεός, το ήξερε ο Γαλιλαίος: Η ΓΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ.
Λίγο ακόμη και θα τον είχαν κάψει ζωντανό αυτοί που αναζητούσαν τις μάγισσες με τα σκουπόξυλα.
Τώρα πια δεν ξέρει κανείς τι πρέπει να πρωτοφοβηθεί. Ένα φασιστικό κράτος είναι πάνω απ’ όλα το πιο επικίνδυνο. Πιο επικίνδυνο και από μια δράκα φασίστες με φαλτσέτες…
Το εκκρεμές είναι ο χρόνος.
Ο προσδιορισμός της ουτοπίας.
Στην πραγματικότητα είναι ο φόβος του θανάτου. Ένα ξερό, επαναλαμβανόμενο τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, σαν να ακούς τα βήματά του σε ένα μακρύ διάδρομο, που μοιάζει να μην έχει άκρη…
Αυτό το πολύ απλό έχουν σκεφτεί οι κυβερνήτες των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ: αφού θα πεθάνουμε μια μέρα, τι σημασία έχει να πεθάνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, λίγο νωρίτερα, από την πείνα;
Οι περιούσιοι θα επιβιώσουν, γιατί είναι πιο χρήσιμοι: οι κυβερνήτες, οι βουλευτές, οι ολιγάρχες και μερικές δεκάδες δημοσιογράφοι, απαραίτητοι για την προπαγάνδα.
Είχε αφαιρεθεί να κοιτάζει τον Παρθενώνα από το παράθυρο του cafe, το λαμπερό σύμβολο του Χρυσού Αιώνα, σύμβολο μιας δημοκρατίας, που έκανε τα πρώτα της βήματα, μπουσουλώντας σχεδόν…
Η Αθηναϊκή Δημοκρατία. Ένα «πρωτότυπο», που έμελε να γίνει και πρότυπο. Μια Ολιγαρχική Δημοκρατία!
«Η Δημοκρατία των ολίγων», σκέφτηκε. «Αυτό μας χρειάζεται και σήμερα…»: Οι κυβερνήτες, οι βουλευτές, οι ολιγάρχες, ολίγοι δημοσιογράφοι και όλοι οι άλλοι δούλοι…
Είχε βυθιστεί στις σκέψεις του και μειδιούσε, όπως σκεφτόταν εκείνο τον πιτσιρίκο στον Καθεδρικό ναό της Πίζας να παρακολουθεί τον καντηλανάφτη που άναβε τον πολυέλαιο. Μόλις τελείωσε το άναμμα, και σταμάτησε να κρατάει τον πολυέλαιο προς το μέρος του, η βαριά κατασκευή με τα φώτα άρχισε τις ταλαντώσεις της, παραξενεύοντας τον μικρό Galileo Galilei, που το έβαλε πείσμα να εξηγήσει τι γίνεται με τις ταλαντώσεις και προέκυψε το εκκρεμές.
Αυτή είναι η αλήθεια, κύριοι…
Οι μάγισσες που σκαρφαλώνουν στον ουρανό καβάλα στις σκούπες τους είναι ένα άλυτο πρόβλημα, καθώς δεν υπάρχει πια η Ιερά Εξέταση…
Ή …μήπως υπάρχει;
