Είναι από εκείνες τις εκπλήξεις που συμβαίνουν σπάνια στην αγορά, πόσο μάλλον στη παραδοσιακή βρετανική αγορά. Και στη προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε απλά για κάτι σπάνιο, δεδομένου ότι στα 318 χρόνια ιστορίας της κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ κάτι τόσο τολμηρό, που πιθανότατα μέχρι πριν λίγα χρόνια θα θεωρείτο σχεδόν …ιεροσυλία.
Όμως, ψάχνοντας τη κάθαρση, ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών δεν δίστασε να ψάξει στην έτερη ακτή του Ατλαντικού και στην άμεμπτη κεντρική τράπεζα του Καναδά, προκειμένου να εντοπίσει τον πολυαναμενόμενο διάδοχο του Μέρβιν Κινγκ στην ηγεσία της Bank of England.
Το να μιλήσουμε για στόματα που έμειναν ανοιχτά στο Σίτυ, και όχι μόνο στο Σίτυ, δεν είναι διόλου υπερβολή. Άλλωστε, η λίστα των επίδοξων δελφίνων που κυκλοφορούσε στα βρετανικά media, και μεταξύ των πιο σεβαστών αναλυτών, δεν ήταν μικρή, περιέχοντας γνωστά ονόματα της βρετανικής αγοράς και του τραπεζικού κλάδου. Όμως, μέχρι και τη τελευταία στιγμή οι πάντες θεωρούσαν δεδομένη την αναβάθμιση του νυν υποδιοικητή Πολ Τάκερ, παρά το γεγονός ότι ο Τζορτζ Όζμπορν είχε δεχτεί αρκετές εισηγήσεις για μια πιο ριζοσπαστική επιλογή προκειμένου να πετύχει ριζική αναμόρφωση της τράπεζας, η αξιοπιστία της οποίας είχε πληγεί από το τεράστιο σκάνδαλο της χειραγώγησης του libor. Αν και πιθανότατα ακόμη και όσοι πρότειναν στον Βρετανό υπουργό μια πιο …προχωρημένη επιλογή, δεν περίμεναν τον διορισμό ενός ξένου, ενός μη Βρετανού, στη θέση του θεματοφύλακα της βρετανικής νομισματικής πολιτικής.
Βεβαίως, ο 47χρονος Μαρκ Κάρνεϊ δεν είναι ένας τυχαίος ή άπειρος τραπεζίτης. Πριν αναλάβει τα ηνία της Bank of Canada, το 2008, είχε εργαστεί και στον ιδιωτικό τομέα, περνώντας μεταξύ άλλων 13 χρόνια στην ανώτατη ηγεσία της Goldman Sachs. Και πιθανότατα στρατηγικό ρόλο στην επιλογή του έπαιξε το γεγονός ότι πέρα από επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας του Καναδά βρίσκεται στο τιμόνι του Financial Stability Board, ήτοι του νεοιδρυθέντος παγκόσμιου οργάνου που δημιουργήθηκε από τα κράτη-μέλη του G20 για να εποπτεύει την υγεία και ασφάλεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο ρόλος του αυτός, σε συνδυασμό με τη
μακρά προϋπηρεσία του, τον κατέστησαν μια ελκυστική επιλογή. Όμως, σε κάθε περίπτωση η μετακίνηση του από το τιμόνι μιας οικονομίας αξίας 1,75 τρισ. δολαρίων σε μια οικονομία αξίας 2,4 τρισ. δολαρίων, αποτελεί μια τεράστια προσωπική επιτυχία, ένα τεράστιο προσωπικό στοίχημα, αλλά και ένα γεγονός-σταθμό για τα παγκόσμια τραπεζικά δεδομένα. Ένα γεγονός που αντανακλά την αλλαγή που έχει συντελεστεί στο κλάδο μετά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κραχ.
Σε όλες τις μεγάλες δυτικές οικονομίες, οι κεντρικές τράπεζες βγήκαν από τη κρίση βρίσκοντας ένα κοινό με σαφώς υψηλότερες προσδοκίες για το ρόλο που θα πρέπει να παίζουν στο εξής οι διοικητές προκειμένου να προστατέψουν το παγκόσμιο σύστημα και τις αγορές από την επανάληψη τέτοιων φαινομένων. Ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών δεν περιορίζεται πια στο να διατηρούν το πληθωρισμό υπό έλεγχο, και να στηρίζουν την αγορά, αλλά να εντοπίζουν εγκαίρως τα σημεία κινδύνου πριν αυτά φτάσουν να κλονίσουν τις αγορές, πριν τη δημιουργία μιας νέας φούσκας που μπορεί να κλονίσει το σύστημα.
Μέσα από τη νομοθεσία του Dodd-Franc Act, η Federal Reserve απέκτησε μεγαλύτερο ρόλο και εξουσία επί του χρηματοπιστωτικού κλάδου, ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει καταλήξει να παίζει το ρόλο του μεγάλου διασώστη των αγορών, πόσο μάλλον των ευρωπαϊκών τραπεζών. Και αυτό ενώ δεν έχει καν δρομολογηθεί και η περίφημη τραπεζική ένωση. Αντιστοίχως, η Τράπεζα της Αγγλίας απορροφώντας αργά αλλά σταθερά το ρόλο του Financial Services Authority, ήτοι της βασικής ρυθμιστικής αρχής του τραπεζικού κλάδου της χώρας, ανακτά το ρόλο και την επιρροή που είχε χάσει εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες στο χρηματοπιστωτικό κλάδο. Έτσι, στο νέο αυτό ρόλο που καλείται να παίξει ο διοικητής της BoE, το βιογραφικό του Κάρνεϊ μοιάζει, και είναι, αρκετά συμβατό. Και αυτό προφανώς είναι ένα προειδοποιητικό μήνυμα και για το νυν πρόεδρο του FSΑ, τον Άντερ Τέρνερ, που παρεμπιπτόντως ήταν και στη λίστα των δελφίνων για την αντικατάσταση του Μέρβιν Κινγκ.
Όσον αφορά στα πρακτικά θέματα της διαδοχής, θυμίζουμε ότι η θητεία του διοικητή της BoE λήγει τον ερχόμενο Ιούλιο. Και ο Μέρβιν Κινγκ θα φύγει με μια σχετικά επιτυχημένη (αν και σίγουρα, όχι άμεμπτη) θητεία στις βαλίτσες του, και με μια αρκετά γεμάτη τσέπη, δεδομένου ότι οι απολαβές του έφταναν συνολικά τις 519.000 στερλίνες ετησίως (μαζί με τα επιδόματα και τις συνταξιοδοτικές εισφορές). Μάλιστα, παρά την εποχή λιτότητας, άρθρο του BBC ανέφερε ότι οι απολαβές του κ.Κάρνεϊ θα είναι πιθανότατα μεγαλύτερες, φτάνοντας συνολικά τις 624.000 στερλίνες το χρόνο, ίσως διότι ο ρόλος που αναμένεται να παίξει θα είναι διαφορετικός, πιο ουσιαστικός και παρεμβατικός.
