Οι εκλογές σε κάθε δημοκρατική χώρα δίνουν στον νικητή ένα χρονικό περιθώριο να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Στη χώρα μας, που οι πολίτες αναστενάζουν στα χρόνια της ύφεσης (προ μνημονίου), το χρονικό περιθώριο είναι πολύ μικρότερο για δυο λόγους. Αφενός η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου έχει ίδια κομματική σύνθεση και αφετέρου το πρόγραμμα που εξαγγέλθηκε ως ‘’παράλληλο’’ είχε ως στόχο επιδιώξεις χρόνων. Ο χρόνος που η ελληνική οικονομία ζητάει λύσεις είναι πια τόσο πιεστικός που αυτές πρέπει να δίνονται με ταχύτητα σε όλο το φάσμα του κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού γίγνεσθαι.
Γράφει: Χαράλαμπος Χριστόπουλος
Η ελληνική κυβέρνηση εκλέχτηκε με σημαία την απεμπλοκή από το διεφθαρμένο καθεστώς αλλά φαίνεται να ξεχνάει ότι, για να πολεμήσεις τη ριζωμένη στον τόπο διαφθορά, θες όπλα. Το μεγαλύτερο όπλο είναι οι πολίτες να σε ακολουθούν. Για να το κάνουν πρέπει να νιώθουν αίσθημα εμπιστοσύνης και συμμετοχής. Τα κομματικά στελέχη που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν παντελή έλλειψη οργάνωσης σε επίπεδο κοινωνικό. Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη και εμπιστεύτηκαν το μέλλον των παιδιών τους στον Τσίπρα, δεν καλούνται να συμμετάσχουν με κανένα τρόπο στην παραγωγή ιδεών και την ανταλλαγή απόψεων, για να αρχίσουν να λύνονται ζητήματα που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε κάθε επαγγελματικό κλάδο και μέσα στην κοινωνία, δεν έχουν κατέβει στη Γη το 2015. Αντί λοιπόν να επιλέγεται η λογική του ‘’μικρού’’ κόμματος που εμπιστεύεται λίγους, πρέπει στρατηγικά να επιλεγεί η λογική του διαλόγου με την κοινωνία. Η λογική και η ιστορία δείχνουν ότι έτσι θα γίνει εφικτή και η ανταλλαγή απόψεων και με πολίτες που δεν ψήφισαν την κυβέρνηση.
Ένα ακόμα ζήτημα και μάλλον το καίριο, είναι η αδυναμία εφαρμογής του παράλληλου προγράμματος που θα βοηθήσει τόσο στην επούλωση των πληγών της κοινωνίας, όσο και στην ελάφρυνση των βαρών για αυτούς που έχουν πληγεί. Μέχρι στιγμής, δεν διαφαίνεται καμία πρόοδος σε ζητήματα όπως η γραφειοκρατία, η πάταξη της φοροδιαφυγής, η προσέλκυση στρατηγικών επενδυτών (όχι, τα κοράκια που πήραν τις τράπεζες δεν είναι τέτοιοι). Ακόμη, θολό παρουσιάζεται το τοπίο σε σχέση με το ‘’σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα’’. Δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος για να μην επενδύσει κανείς στη χώρα, από την μόνιμη αβεβαιότητα όσον αφορά το ποσό που θα χρειαστεί να δαπανήσει σε φόρους, εισφορές, κ.λπ. Σε συνδυασμό με την πολιτική αβεβαιότητα που μέχρι τώρα υπήρχε με τις συνεχείς εκλογικές διαδικασίες, καταλαβαίνει κανείς ότι η χώρα χρειάζεται γρήγορα και αποτελεσματικά βήματα για την επίλυση των προβλημάτων. Τα προβλήματα αυτά δεν θα λυθούν επειδή θα συναινέσουν αυτοί που τα δημιούργησαν, έχοντας την εξουσία, αλλά επειδή η κυβέρνηση θα ανοίξει ορίζοντες και θα αφουγκραστεί τις ανάγκες της κοινωνίας, χωρίς δογματισμούς, με μόνο στόχο την καλυτέρευση της ζωής των πολλών και κυρίως των νέων που είναι ένα τεράστιο παραγωγικό κεφάλαιο.
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και αυτή στη χώρα διαιωνίζεται, το συμπέρασμα είναι απλό. Ο Τσίπρας θα ζήσει πολιτικά όσο θα παλεύει για να κάνει τη χώρα καλύτερη και όσο καταφέρνει να το αντιλαμβάνονται αυτό και να συμμετέχουν σε αυτό οι πολίτες. Αντιπολίτευση δεν υπάρχει και αυτό είναι ξεκάθαρα φανερό, τόσο από την ανεπάρκεια της ΝΔ να κάνει έστω εκλογές, όσο και από την αδυναμία της κ. Γεννηματά να καθαρίσει το δικό της χώρο από το στίγμα της διαπλοκής. Το Ποτάμι μάλλον οδεύει προς διάσπαση, καθώς εξαρχής δημιουργήθηκε ως ένας ιδεολογικός αχταρμάς και είχε μάλλον προδιαγεγραμμένη πορεία. Επομένως, ο μόνος που μπορεί να ρίξει τον Τσίπρα είναι ο ίδιος, όχι για αυτά που κάνει αλλά για αυτά που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα. Οι ευκαιρίες δεν θα δίνονται για πάντα.
