Κλωθογυρίζει το πράγμα προς τα ‘κει, με την κυβέρνηση των Σαμαρο-Βενιζέλων να σέρνει το ζωνάρι της για …Ιουλιανά. «Ιουλιανά» είναι το άλλο όνομα της «Αποστασίας» του 1965, ακριβώς γιατί οι πολιτικές εκτροπές γίνανε Ιούλιο μήνα. Για την ακρίβεια, άρχισαν στις 15 Ιουλίου.
Τότε υπήρχε το παλάτι και οι βασιλιάδες… Τώρα υπάρχει η Μέρκελ, το ΔΝΤ και κάτι ψιλά…
Η κυβέρνηση ψάχνεται να σταθεί στα πόδια της όπως-όπως και να ξεπεράσει το παλούκι με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, χωρίς να πέσει.
Αλλά για να μην πέσει χρειάζεται 180 βουλευτές, που δεν τους έχει η Νέα Δημοκρατία μαζί με την ΠΑΣΟΚοελιά.
Πρέπει συνεπώς να βγουν προς άγραν βουλευτών.
Να «πείσουν», να «αγοράσουν» ή να εξανδραποδίσουν βουλευτές άλλων κομμάτων.
Για να λέει ο πρωθυπουργός ότι μπορεί και να τη σκαπουλάρει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς να χρειαστούν κάλπες, κάτι ξέρει ή κάτι ετοιμάζει…
Αποστασία!
Κάποτε, ναι, τη λέγανε αποστασία.
Τώρα όμως;
Μετά από τόσα χρόνια;
Μετά από τόσο ξεκόλιασμα με τα μνημόνια;
Έχει νόημα ΚΑΙ μια αποστασία;
Αρκεί να σωθεί η χώρα.
Διότι το ζητούμενο είναι αυτό: να σωθεί η χώρα, ακόμη και αν χρειαστεί να μη μείνει ούτε ένας Έλληνας όρθιος. Αρκεί που σώσαμε τις τράπεζες. Αυτό ήταν το πρωτεύον. Υπάρχουν τράπεζες; Υπάρχει κράτος.
Τα υπόλοιπα είναι μαλακίες.
Άκου αποστασία!
Εξ άλλου, ό,τι είναι να συμβεί, δεν πρόκειται να γίνει Ιούλιο. Το Φθινόπωρο θα γίνουν όλα. Θα τα λέμε λοιπόν Φθινοπωρινά;
Σε λίγο μπορεί να μη χρειάζονται ούτε εκλογές. Απλά, θα πηγαίνουμε στα ΑΤΜ των τραπεζών, θα βάζουμε το PIN και θα ψηφίζουμε ωραία και καλά. Ούτε κάλπες, ούτε φασαρίες. Οι τράπεζες είναι οι εγγυήτριες του πολιτεύματος!
