Δεν ξέρω αν είναι το τελευταίο, αλλά όπως και να έχει ένα ταγκό με την τρόικα στο Παρίσι είναι νομίζω απαραίτητο.
Αναγκαστικά πάει ο νους μου στην εκπληκτική ταινία του Bernardo Bertolucci, με τον Marlon Brando και τη Maria Schneider.
Όλοι τότε είχαν εντυπωσιαστεί από την περιβόητη σκηνή με το βούτυρο. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και πέντε χρόνια με την Ελλάδα από την τρόικα.
Η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση της Schneider, οπότε, αναγκαστικά, στο ρόλο του Brando είναι η τρόικα.
Κάργα βούτυρο και «τι σου κάνω μάνα μου»!
Η κυβέρνηση είναι φανερό ότι μετέρχεται κόλπα για να ξεγελάσει τους Έλληνες, ότι τάχα δεν υπάρχουν άλλα μέτρα.
Όχι άλλο …βούτυρο!
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση της μιζέριας ψηφίζει στη βουλή αυτά τα χύδην νομοσχέδια που μοιάζουν με οχετό.
Το …βούτυρο πάει κι έρχεται.
Ultimo Tango a Parigi, ή αλλιώς Last Tango in Paris.
Μια θαυμάσια ταινία.
Φαντάζομαι τον Βενιζέλο στο ρόλο του Marlon Brando. Τόσα χαράτσια, τόσο …βούτυρο που έχει σπρώξει στον Έλληνα, δεν αρκούν ούτε δέκα τελευταία τανγκό στο Παρίσι.
Όπως φαίνεται, το μαρτύριο δεν τελειώνει. Τα χαράτσια γίνανε πλέον τακτικοί φόροι και πλακώνουν ο ένας πίσω από τον άλλο σαν ριπές πολυβόλου.
Από την πρώτη Αυγούστου αρχίζουν στην Ελλάδα οι γιορτές των φόρων, όπως ήταν παλιά οι γιορτές του κρασιού, της σταφίδας, του αρακά και δεν ξέρω τίνος άλλου.
Το φεστιβάλ των φόρων είναι διαρκές. Αειφόρο, όπως προτιμούν κάποιοι πολιτικάντες της πλάκας.
Θαυμάζω και τους βουλευτές που ψηφίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Πρωταγωνιστές και αυτή σε μια ατελείωτη σκηνή με το βούτυρο, σε μια ταινία, που δεν έχει τέλος.
Κατάντια της χώρας, κατάντια της Βουλής και δεν ξέρω τίνος άλλου. Η χώρα όλη σε μια σκηνή με βούτυρο από το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι.
