Τους φόβους των επενδυτών ότι η ισπανική οικονομία δεν θα μπορέσει να αποφύγει την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης θα προσπαθήσουν να κατευνάσουν σήμερα, με τη συνάντηση τους στο Βερολίνο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Ισπανός ομόλογος του Λουίς ντε Γκουίντος.
Τους φόβους των επενδυτών ότι η ισπανική οικονομία δεν θα μπορέσει να αποφύγει την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης θα προσπαθήσουν να κατευνάσουν σήμερα, με τη συνάντηση τους στο Βερολίνο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Ισπανός ομόλογος του Λουίς ντε Γκουίντος.
Όμως, όπως φάνηκε καθαρά για μια ακόμη φορά χθες, με τη νέα κάθετη αύξηση του κόστους δανεισμού των ισπανικών ομολόγων, οι αγορές έχουν σηκώσει το δικό τους …μπαϊράκι, και δεν πρόκειται να πειστούν εύκολα ότι το πακέτο για τις ισπανικές τράπεζες θα είναι αρκετό, και ότι η ίδια η χώρα (όπως βέβαια και η Ιταλία) θα αποφύγει τα χειρότερα.
Τα νούμερα, άλλωστε, εξακολουθούν να είναι αμείλικτα. Η ίδια η ισπανική κεντρική τράπεζα επιβεβαίωσε χθες ότι η ύφεση στη τέταρτη κυριότερη οικονομία της Ευρωζώνης εξακολουθεί να διευρύνεται και να βαθαίνει, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να σημειώνουν περαιτέρω καθίζηση κατά 0,4% το δεύτερο τρίμηνο, μετά το 0,3% του πρώτου τριμήνου. Η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται, παρά τις ανάσες που έφερε η πολύ καλή τουριστική περίοδος που διανύει η χώρα. Και οι τιμές των ακινήτων εξακολουθούν να μειώνονται αντανακλώντας τη πλήρη αδυναμία του κλάδου όχι να ανακάμψει, αλλά έστω να σταθεροποιηθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά το δεύτερο τρίμηνο η πτώση των τιμών στα ακίνητα επιταχύνθηκε(!), στο ταχύτερο ρυθμό από την έναρξη της κρίσης.
Και βέβαια, μέσα στο τοπίο αυτό ήρθε να προστεθεί η κλιμακούμενη –και άκρως δικαιολογημένη- ανησυχία για τα φουσκωμένα χρέη των ημιαυτόνομων περιφερειών της χώρας. Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι καινούργιο, ούτε άγνωστο στις αγορές, αλλά σαφώς αναβαθμίστηκε από τη στιγμή που η Βαλέτσια άνοιξε το χορό, ζητώντας επισήμως τη στήριξη του ομοσπονδιακού κράτους. Από εκεί και πέρα το πόσες περιφέρειες, και πότε, θα ακολουθήσουν έχει εξελιχτεί στο νέο αγαπημένο στοίχημα των κερδοσκόπων. Η Μούρσια, με τα χρέη των 2,8 δισ. δολαρίων, δικαίωσε ήδη τις προβλέψεις, καθώς ο τοπικός πρόεδρος Ραμόν Λουίς Βαλκαρσέλ επιβεβαίωσε ότι η περιοχή θα ζητήσει κρατική στήριξη που θα φτάσει έως τα 300 εκατ. ευρώ. Και βέβαια η Καταλονία, τρίζει υπό το βάρος της μεγαλύτερης μαύρης τρύπας μεταξύ των ημιαυτόνομων περιφερειών, στα 42 δισ. ευρώ.
Για το υπόλοιπο της χρονιάς, η Ισπανία πρέπει να αντλήσει 26 δισ. δολάρια για να καλύψει τις ανάγκες της, και με τα χρέη των περιφερειών να αυξάνονται συνεχώς, το νούμερο αυτό είναι σίγουρο ότι θα αυξηθεί σημαντικά. Όμως, με το κόστος δανεισμού στα ύψη, η Ισπανία βρίσκεται ουσιαστικά εκτός αγορών. Και για το λόγο αυτό οι επενδυτές θεωρούν απίθανη τη παραμονή της χώρας εκτός μηχανισμού.
Η διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας στη χώρα που γέννησε το κίνημα των αγανακτισμένων δεν είναι τυχαία. Τα τεράστια πλήθη που συνέρρευσαν στις διαδηλώσεις της περασμένης Πέμπτης, με αφορμή τη διαδικασία επικύρωσης του τέταρτου πακέτου μέτρων από το περασμένο Δεκέμβριο, ήταν μόλις η αρχή. Σε καθημερινή βάση μικρές ή και μεγαλύτερες εκδηλώσεις, και «flash demos» λαμβάνουν χώρα, κυρίως στη Μαδρίτη.
Και η διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι οι οργανωτές των διαμαρτυριών δεν είναι τα συνδικάτα αλλά οι ίδιοι οι πολίτες, και κυρίως ομάδες αγανακτισμένων νέων, που οργανώνονται μέσα από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, καθώς οι ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον έχουν καταρρεύσει. Μια εντύπωση που, δυστυχώς, δύσκολα θα μπορέσουν να αλλάξουν σήμερα οι κύριοι Σόιμπλε και Γκουίντος, με δεδομένο ότι είναι αμφίβολο ότι θα ξεφύγουν από τις συνήθεις γενικόλογες τοποθετήσεις και διαβεβαιώσεις, για το πόσο καλή μαθήτρια είναι η Ισπανία, και πόσο σίγουροι είναι ότι θα τα καταφέρει…
