Όχι πως χρειαζόμασταν να το ακούσουμε από επίσημα χείλη για να το συνειδητοποιήσουμε. Αλλά όσο να ‘ναι, όταν μιλάμε για τα επίσημα χείλη της ΕΚΤ και την αναγνώριση από τη πλευρά της, επισήμως, ότι η κάθετη αύξηση του πολιτικού λαϊκισμού (βλέπε ακροδεξιά) στην Ευρώπη συνιστά σαφή και σοβαρή απειλή για την οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα, η επισήμανση έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα. Αρκεί επιτέλους να εισακουστεί από αυτούς που χρειάζεται να το ακούσουν, και να πράξουν τα δέοντα για να κατευνάσουν τις τάσεις αυτές, ήτοι τους κυβερνώντες της Ευρώπης.
Λίγα 24ωρα αφότου η Αυστρία απείλησε την Ε.Ε. με το ενδεχόμενο να πρέπει να υποστεί στα διεθνή φόρουμ, στις συνόδους κορυφής και στη διαμόρφωση των κοινοτικών αποφάσεων την παρουσία ενός ακροδεξιού αρχηγού κράτους, η ΕΚΤ δεν «μάσησε» τα λόγια της. Άλλωστε, μπορεί το χειρότερο σενάριο να απεφεύχθη, για λίγες χιλιάδες ψήφους, όμως η πληγή που άφησε θα παραμείνει ανοιχτή για πολύ καιρό. Θα επηρεάσει δε, σαφώς τη πολιτική της Αυστρίας, μιας δομικής χώρας της Ε.Ε., όπου οι συστημικές και μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις δεν θα μπορέσουν να αγνοήσουν το γεγονός ότι έπρεπε ουσιαστικά να ενωθούν και να συστρατευθούν όλες μαζί, προκειμένου ο Νόρβερτ Χόφερ τελικά να ηττηθεί, και αυτό οριακά!
«Το αυξανόμενο πολιτικό ρίσκο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο, όπως και η αυξανόμενη (λαϊκή) υποστήριξη σε πολιτικές δυνάμεις που φαίνεται να είναι λιγότερο προσανατολισμένες στις μεταρρυθμίσεις μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της εφαρμογής λίαν απαραίτητων δημοσιονομικών και διαρθωτικών μεταρρυθμίσεων» αναφέρει χαρακτηριστικά η ΕΚΤ στην εξαμηνιαία έκθεση της Financial Stability Review. Προειδοποιεί δε, ότι το στοιχείο αυτό, μπορεί ακολούθως να οδηγήσει σε αυξανόμενη πίεση στα πιο ευάλωτα κράτη μέλη, να προκαλέσει ακόμη και πρόβλημα στη βιωσιμότητα του χρέους τους (ακριβώς λόγω της καθυστέρησης εφαρμογής των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων), αλλά και να εντείνει τις διασπαστικές τάσεις στην Ευρωζώνη.
Η έκθεση της EKT, βέβαια, δεν κατονομάζει συγκεκριμένες χώρες. Ούτε προφανώς έχει υπόψη της μόνο την Αυστρία, αν αναλογιστούμε την άνοδο των ευρωφοβικών δυνάμεων και της ακροδεξιάς σε όλες τις γωνιές της ενωμένης Ευρώπης, από την Κύπρο (πιο πρόσφατα) έως τη Βρετανία, και από την Ιταλία έως τη Γαλλία και τη Γερμανία. Όμως, η επισήμανση της έρχεται να δώσει μια πολύ σημαντική οικονομική και χρηματοπιστωτική διάσταση σε ένα μέχρι τώρα πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα, κρούοντας το κώδωνα το κινδύνου για ένα ακόμη στοιχείο ανάσχεσης της πολύπαθης ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας και δη, των πιο ευάλωτων οικονομικά και δημοσιονομικά κρατών, όπως ακριβώς η χώρα μας.
