Ίσως σε καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε δει τόσο έντονα την έκθεση της προσωπικής ζωής των υποψήφιων.
Ίσως γιατί, όσο και να μην το παραδεχόμαστε, εν έτει 2019 η εικόνα του οικογενειάρχη η έστω του ζευγαρωμένου πολιτικού συνεχίζει να επηρεάζει αρκετά τους ψηφοφόρους μπροστά στην κάλπη.
Άσχετα αν ο υποψήφιος μπορεί να έχει πίσω του αξιόλογο έργο η θαυμαστή διαδρομή θα πρέπει να υπάρχει και κάτι από την προσωπική του ζωή να τον συνοδεύει στο μυαλό του ψηφοφόρου.
Τα παραδείγματα είναι πολλά αυτές τις εβδομάδες:
Σε όλα ανεξαιρέτως τα σποτ των υποψηφίων κάπου άμεσα η έμμεσα έπαιξαν η οικογένεια και τα παιδιά τους: Να κάνουμε ειδική μνεία σε αυτό του υποψήφιου βουλευτή της Ένωσης Κεντρώων Μάριου Γεωργιάδη, στο οποίο έβαλε να παίξουν… τα παιδιά του!
Την ίδια στιγμή, ο γάμος του Βασίλη Κικίλια και της Τζένης Μπαλατσινού έγινε, το λιγότερο, λαϊκό ανάγνωσμα.
Επίσης, πριν από λίγες μέρες ο ίδιος ο πρόεδρος της ΝΔ δεν δίστασε να μιλήσει για την περίοδο που ήταν χωριστά από τη γυναίκα του, ενώ στην απέναντι πλευρά η υπουργός Εργασίας, άκρως σιδηρά κυρία, Έφη Αχτσιόγλου εκεί που δεν το περίμενε κανείς αποκάλυψε την εδώ και πολύ καιρό φημολογούμενη σχέση της με τον Δημήτρη Τζανακοπουλο.
Στο παιχνίδι μπήκαν, δε, και ακόμα πιο ευαίσθητα ζητήματα όπως πχ οι προσπάθειες της Φώφης Γεννηματά να αποκτήσει διάδοχο πριν από αρκετά χρόνια.
Γενικά αυτές οι εκλογές έχουν μετατραπεί λίγο σε “περάστε κόσμε” για να δείτε και να μάθετε όχι τόσο τα προγράμματα των κομμάτων και το πως μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή σας, αλλά τις προσωπικές ιστορίες των μελών τους.
Από τη μία πλευρά αυτό έχει μια λογική κλειδαρότρυπας και υποβαθμίζει το επίπεδο της μάχης. Από την άλλη μεριά όμως δείχνει ότι και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι με αδυναμίες, δικαιώματα στα πάθη και στα λάθη.
Αν αυτό βέβαια εξακολουθεί να επηρεάζει κάποιους μπροστά στην κάλπη είναι μια άλλη ιστορία.
Το θέμα είναι πλέον ο κόσμος να διαθέτει το κριτήριο να μην ψηφίζει λόγω… γάμου σχέσης η ευτυχισμένης οικογένειας αλλά γιατί πραγματικά έχει παρακολουθήσει και αξιολογήσει τον υποψήφιο η το κόμμα του.
Να φτάσουμε δηλαδή στο επίπεδο να μη μας ενδιαφέρει η κλειδαρότρυπα αλλά η ουσία. Δύσκολο-ειδικά για την ελληνική νοοτροπία – αλλά όχι ακατόρθωτο.
