Στις πολλές δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, έχω μάθει πάντα να διαχωρίζω τη δημοσιογραφική ιδιότητα από τις σχέσεις μου με Δημόσιο, εταιρίες και φορείς. Το κάνω αυτό λίγο από θέσεις αρχής, λίγο από… ιδιοτέλεια: Αντιμετωπίζεσαι ως ένας ανώνυμος πολίτης, έχεις ως εκ τούτου την ευκαιρία να κάνεις προσωπικό ρεπορτάζ.
Βρέθηκα παραμονές Πρωτοχρονιάς σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη, στο δρόμο της επιστροφής προς την Αθήνα. Ως συχνός επιβάτης της Aegean Air είχα φροντίσει να κάνω επιλογή θέσης, απολαμβάνοντας το προνόμιο της αναβάθμισης που προσφέρει η εταιρία σε όσους πελάτες της είναι μέλη του προγράμματος miles+bonus. Η αναβάθμιση είχε γίνει δύο 24ωρα νωρίτερα από τη μέρα αναχώρησης και πριν φύγω από το σπίτι προς το αεροδρόμιο, το είχα επιβεβαιώσει μέσω της ειδικής εφαρμογής για πολλαπλή φορά.
Η έκπληξη με περίμενε στο αεροδρόμιο όπου έφθασα 90 λεπτά πριν την αναχώρηση: Έκπληκτος άκουσα από την αρμόδια υπάλληλο να μου αναφέρει ότι δεν υπήρχε κράτηση. Το ίδιο διαπίστωσα και μέσω της εφαρμογής της Aegean Air για κινητά. Η κράτηση και η θέση μου που εμφανιζόταν πριν μία ώρα, είχαν χαθεί. Σκέφθηκα ότι δυσκόλευαν τα πράγματα. Ευτυχώς, γνωρίζω καλά τη γλώσσα της χώρας όπου βρισκόμουν. Ζήτησα επομένως να δω τον προϊστάμενο του κλιμακίου της εταιρίας που παρέχει την επίγεια εξυπηρέτηση προς τον εθνικό μας αερομεταφορέα.
Συγχρόνως και ενώ ο χρόνος κυλούσε εναντίον μου – ήδη μια ώρα πριν την αναχώρηση – προσπάθησα να μιλήσω με το τηλεφωνικό κέντρο της Aegean. To κατόρθωσα μετά δύο προσπάθειες και αρκετή αναμονή. Η αρμόδια υπάλληλος στο τμήμα miles+bonus δήλωσε αδυναμία παροχής βοήθειας αφού όπως μου είπε πτήση επιστροφής δεν έβλεπε, παρόλο ότι επέμενα ότι τα εισιτήρια μετάβασης και επιστροφής είχαν εκδοθεί με τον ίδιο κωδικό.
Απελπισία, και ένα βήμα πριν την καταστροφή. Με το να κάνω πρωτοχρονιά στο αεροδρόμιο άρχισα να σκέφτομαι μήπως ήταν καλύτερο για μένα να βρω μια οποιαδήποτε άλλη πτήση επιστροφής, να την πληρώσω και μετά θα προσπαθούσα να βρω «άκρη» τι συνέβη με την Aegean Air.
Κυριολεκτικά στο παρά πέντε, στάθηκα τυχερός. Ο υπεύθυνος του σταθμού – διαπίστωσα ο άνθρωπος ότι ίδρωσε από την προσπάθεια και το άγχος – μίλησε με Αθήνα και είχε επανακτήσει τη θέση μου 25 λεπτά πριν την αναχώρηση της πτήσης. Μου ζήτησε συγνώμη παρέλαβε τη βαλίτσα και πλέον η επιβίβαση μου εξαρτούνται από τύχη και… ταχύτητα.
Ευτυχώς επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο. Μίλησα με την προϊστάμενη της πτήσης που και αυτή διαπίστωσε ότι στην λίστα επιβατών που έχει μαζί της ήμουν… ανύπαρκτος. Η ίδια με μπορούσε να εξηγήσει λογικά τι συνέβη, Αφού παρέλαβε την νέα λίστα επιβατών το αεροπλάνο απογειώθηκε…
Στην Αθήνα με ανέμενα άλλη έκπληξη: Η βαλίτσα δεν είχε φτάσει… Με τον κίνδυνο να κάνω ρεβεγιόν στο αεροδρόμιο, χρειάστηκαν δύο επιπλέον ώρες για να δηλώσω την απώλεια.
Ενημέρωσα για όλα αυτά το αρμόδιο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών. Μου απάντησαν την επομένη αναφέροντας ότι θα αναζητήσουν απαντήσεις σε όσα τους εξέθεσα.
Πράγματι έλαβα απάντηση μια μέρα μετά την παραλαβή της βαλίτσας και μια βδομάδα μετά το συμβάν. Όχι ακριβώς, απάντηση: Μια γενικόλογη αναφορά ότι το ζήτημα της… εξαφάνισής μου από την λίστα επιβατών, οφειλόταν σε «λάθος χειρισμό του προσωπικού εδάφους», χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες.
Ποτέ δεν έμαθα πραγματικά τι συνέβη και χάθηκε η κράτηση από το σύστημα της αεροπορικής εταιρίας και από την εφαρμογή για τους επιβάτες της. Αναρωτιέμαι αν ένας λάθος χειρισμός μπορεί να εξαφανίσει επιβάτη με πληρωμένη κράτηση από όλα τα συστήματα της εταιρίας. Επίσης τι δυνατότητες έχει αυτός αν βρεθεί σε μια χώρα που δεν μιλάει καλά μια ξένη γλώσσα, μη διαθέτοντας κανένα γραπτό στοιχείο για την κράτηση, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην Aegean Air, στην πλατφόρμα κρατήσεων και τις εφαρμογές της;
Παράπονο πάντως, δεν πρέπει να έχω. Η Aegean Air μου ζήτησε συγνώμη για την ταλαιπωρία και ως «ανταμοιβή» μου πρόσφερε 2000 επιπλέον μίλια στην κάρτα μου miles+bpnus δηλαδή… μισό εισιτήριο στην πιο οικονομική θέση της για πτήση εσωτερικού.
Το ρεπορτάζ ολοκληρώθηκε…
