Ποτέ άλλοτε μια εκλογική αναμέτρηση στην Ολλανδία δεν είχε τόσο μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, αλλά και για την ίδια την Ελλάδα. Διότι από το αποτέλεσμα της κάλπης που θα στηθεί σήμερα διακυβεύονται πολλά, από την οικονομική στρατηγική της χώρας και τη διατήρηση της άτυπης συμμαχίας της με το Βερολίνο αναφορικά με το τρόπο διαχείρισης της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους έως και τον ίδιο τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.
Πραγματικά, κουρασμένοι και απηυδισμένοι από την κρίση, όχι μόνο από την ανάγκη στήριξης των βαλλόμενων οικονομιών του νότου, αλλά και από τη πολιτική λιτότητας που έπρεπε και οι ίδιοι να υποστούν προκειμένου να διαφυλαχθεί η οικονομική σταθερότητα της χώρας και η αξιοζήλευτη βαθμολογία του ΑΑΑ, οι Ολλανδοί δεν αποκλείεται να εκπλήξουν την Ευρώπη. Άλλωστε, ένα από τα κυριότερα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα κόμματα είναι η κάθετη πτώση του φιλο-ευρωπαϊσμού και η έντονη δυσπιστία έναντι της ιδέας της μεγαλύτερης οικονομικής και νομισματικής ένωσης (που θα ενισχύσει το ρόλο των θεσμικών οργάνων της ΕΕ), σε μια χώρα που θυμίζουμε ότι αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας. Και δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αναλυτές θεωρούν την Ολλανδία (και το αποτέλεσμα της κάλπης) ως …ανεμοδείκτη για τις τάσεις που αναπτύσσονται στον ισχυρότερο οικονομικά βορρά κατά του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Πραγματικά, με την κρίση και την θέση της Ολλανδίας στην Ευρώπη να αποτελούν μακράν το νούμερο ένα θέμα της αναμέτρησης, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το κυβερνών συντηρητικό κόμμα του Μαρκ Ρούτε να κονταροχτυπιέται με το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα για τη πρωτιά. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που μέχρι τώρα υπήρξε ένα από τα μικρά αριστερά κόμματα της Βουλής επωφελήθηκε τα μέγιστα από την δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης με αποτέλεσμα μέχρι πριν λίγες ημέρες να εμφανίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Όμως, η αντεπίθεση των Φιλελευθέρων του κ.Ρούτε, του στενότερου συμμάχου της Άνγκελα Μέρκελ, ήταν αρκετά επιτυχημένη, αν αναλογιστούμε ότι κατόρθωσε να ανακτήσει τη πρώτη θέση. Όμως, στη πραγματικότητα η εικόνα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ασφαλής, δεδομένου ότι μέχρι και τη τελευταία στιγμή το ένα τρίτο των ψηφοφόρων εμφανιζόταν αναποφάσιστο.
Αυτό σημαίνει ότι μια έκπληξη δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ μέρους του αντιπολιτευόμενου Εργατικού κόμματος, που ανήκει στις μετριοπαθείς φωνές του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ, και που τις τελευταίες ημέρες σε κάποιες δημοσκοπήσεις πέρασε ακόμη και στη δεύτερη θέση, ήτοι πάνω από τους Σοσιαλιστές. Και βέβαια όλη η Ευρώπη περιμένει με αγωνία την επίδοση του ξενοφοβικού Κόμματος της Ελευθερίας του Γκέερτ Βίλντερς, μιας από τις πιο γνωστές όσο και αμφιλεγόμενες μορφές του ακροδεξιού κινήματος στην Ευρώπη, που στήριξε μεγάλο μέρος της καμπάνιας του στη πρόταση για αποχώρηση της Ολλανδίας, όχι απλά από την Ευρωζώνη αλλά και από την ίδια την Ε.Ε.
Πάντως, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα θα κόψει πρώτο το νήμα, κανένα δεν εμφανίζεται ικανό να συγκεντρώσει έστω και το ένα τρίτο των 150 εδρών της Βουλής. Αυτό σημαίνει ότι ο σχηματισμός κυβέρνησης θα απαιτήσει συνεργασία τριών ή και τεσσάρων κομμάτων, γεγονός που μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο, ακόμη και για μια χώρα με μακρά παράδοση σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Και βέβαια για την επίτευξη συμφωνίας προφανώς θα χρειαστούν μέρες ή καλύτερα εβδομάδες επίμονων διαπραγματεύσεων, σε ένα διάστημα εξαιρετικά κρίσιμο για την Ευρωζώνη, όπου εκκρεμεί η λήψη σημαντικότατων αποφάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης.
