Η ατμόσφαιρα στο τραπεζικό κλάδο της ισχυρότερης οικονομικής δύναμης της Λατινικής Αμερικής μυρίζει …μπαρούτι. Με τους τραπεζο-υπαλλήλους να μην κάνουν πίσω στις απαιτήσεις τους για σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς, οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν από τη Τρίτη έχουν πάρει τη μορφή εργασιακού πολέμου, στα πρότυπα του 2011, όταν οι τράπεζες κατέβασαν ρολά επί τρεις εβδομάδες.
Και βέβαια η κατάσταση περιπλέκεται από τη παράλληλη διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ του κλάδου και της κυβέρνησης, η οποία απαιτεί πλέον ανοιχτά περαιτέρω πτώση των επιτοκίων σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες για την ανακούφιση του καταναλωτικού κοινού.
Οι υπάλληλοι του τραπεζικού κλάδου απαιτούν αυξήσεις ύψους 10,25%, ήτοι περίπου δύο φορές πάνω από το πληθωρισμό, και εμφανίζονται ανυποχώρητοι ως προς τις απαιτήσεις τους, απορρίπτοντας την αντιπρόταση των εργοδοτών για αυξήσεις της τάξεως του 6%. Επίσης, ζητούν καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερη υγειονομική κάλυψη, εκτιμώντας ότι παρά τη παγκόσμια κρίση και τις επιπτώσεις που έχει επιφέρει και στην οικονομία της χώρας, τα αυξημένα κέρδη που απολαμβάνουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τους δίνουν περιθώρια να καλύψουν τα ποσά αυτά. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα τελευταία οικονομικά στοιχεία της Itau Unibanco Holding, που έδειξαν ότι για το δεύτερο τρίμηνο, τα κέρδη της μεγαλύτερης τράπεζας της Βραζιλίας, αυξήθηκαν κατά 8,1% σε ετήσια βάση.
Σημειωτέον, ανάλογη κόντρα είχε ξεσπάσει και το 2011, για τις περσινές αυξήσεις, όταν οι εργαζόμενοι στο κλάδο κατέβηκαν σε πολυήμερες κινητοποιήσεις που διήρκησαν συνολικά 21 ημέρες, και ολοκληρώθηκαν με συμβιβασμό, στο 9%, αντί της αύξησης ύψους 12,8% που ζητούσαν τα συνδικάτα. Ωστόσο, φέτος η ηγεσία του συνδικάτου ξεκαθαρίζει ότι σκοπεύει να κρατήσει ακόμη πιο σκληρή γραμμή, όπως φάνηκε ήδη από τις συνομιλίες που ξεκίνησαν από τις αρχές του καλοκαιρού, χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα.
Άλλωστε, οι απαιτήσεις των τραπεζο-υπαλλήλων δεν είναι μακριά από τη κοινωνική πραγματικότητα, καθώς τόσο οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο όσο και σε άλλους κλάδους κατάφεραν να περάσουν αυξήσεις αρκετά πάνω από τα επίπεδα του τιμαρίθμου. Ο δείκτης του πληθωρισμού έκλεισε στο 5,24% τον Αύγουστο.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι, πάντως, οι μόνοι που πιέζουν τις τράπεζες να …μοιραστούν τα κέρδη τους. Με φόντο τη δραστική μείωση των επιτοκίων από τη κεντρική τράπεζα της χώρας, συνολικά κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες από τον Αύγουστο του 2011, η κυβέρνηση έχει κλιμακώσει τη πίεση της, απαιτώντας από τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους να μειώσουν τους τόκους που χρεώνουν σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες, προκειμένου να διευκολύνουν το καταναλωτικό κοινό. Θεωρεί δε, επίσης ότι η κερδοφορία των τραπεζών έχει περιθώριο να περιοριστεί προς όφελος της κοινωνίας.
«Οι τράπεζες μπορούν να μειώσουν κι άλλο τα επιτόκια που χρεώνουν στα δάνεια και στις πιστωτικές κάρτες, μειώνοντας τα κέρδη τους, αλλά βοηθώντας τους καταναλωτές. Και δεν πρόκειται να ησυχάσω μέχρι να το δω να γίνεται» σχολίασε χαρακτηριστικά σε πρόσφατη ομιλία της, η πρόεδρος της χώρας, Ντίλμα Ρούσεφ. Δεν είναι τυχαίο ότι η κεντροαριστερή πρόεδρος, η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο προεδρικό θώκο της Βραζιλίας, εξακολουθεί να απολαμβάνει υψηλότατα ποσοστά αποδοχής, από τα υψηλότερα πολιτικού ηγέτη παγκοσμίως, ενάμισι χρόνο από την ανάληψη των καθηκόντων της.
