Κλείνοντας πρόσφατα τον έναν χρόνο εγκλεισμού, εκτός από τα συνεχή lockdown που για τους περισσότερους σήμαιναν περισσότερες ώρες βύθισης στην τηλεόραση και τα δελτία ειδήσεων, μάθαμε και ανθρώπους που μέχρι πρότινος μας ήταν άγνωστοι: Τους επιδημιολόγους – λοιμωξιολόγους.
Αρχής γενομένης από τον Σωτήρη Τσιόδρα, ο οποίος με το καλημέρα σας έγινε η απογευματινή συνήθεια των περισσότερων, στη συνέχεια με τον πιο νέο Γκίκα Μαγιορκίνη και διάφορους άλλους κατά καιρούς, οι λοιμωξιολόγοι έγιναν κάτι σαν τους ηθοποιούς: Πρωταγωνιστούσαν σε ένα νέο ‘’σίριαλ’’ στην ελληνική πραγματικότητα και θέλαμε να μάθουμε τα πάντα γι’ αυτούς, εκτός από την εξέλιξη της πανδημίας.
Και ο καιρός περνούσε. Και το πράγμα κούρασε: Παιδιά εγκλωβισμένα στο σπίτι με αμφίβολο επίπεδο εκπαίδευσης από την οθόνη, εργαζόμενοι που πρέπει να βγάζουν τον μήνα με 534 ευρώ, ηλικιωμένοι που έχουν να δουν το φως της ημέρας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εδώ και ένα χρόνο, επαγγελματίες που ελέω τηλεργασίας, βρίσκονται στα όρια νευρικής κρίσης.
Οι λοιμωξιολόγοι όμως εκεί: Με τις ‘’ήξεις αφίξεις’’ δηλώσεις τους, με το ‘’εβδομάδα – εβδομάδα’’ πρόγραμμά τους, με τους πολιτειακούς παράγοντες να κρέμονται από τα χείλη τους. Καμία, επί τους ουσίας, πληροφορία για το πότε θα βγούμε από αυτό το τούνελ, μια ζωή συνέχεια στο… περίμενε.
Θα ρωτήσει κάποιος: Φταίνε αυτοί που τα κρούσματα πέρυσι ήταν 100 την ημέρα και τώρα 3000; Γιατί να διακινδυνεύσουν να μιλήσουν για άνοιγμα σχολείων, για Πάσχα, για άνοιγμα εστίασης και λιανεμπορίου;
Η απάντηση είναι απλή: Γιατί ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του, γιατί οι νευρολόγοι θα γίνουν οι γιατροί με το μεγαλύτερο πελατολόγιο πλέον, γιατί κάποιοι, αρκετοί, ζουν πιο χάλια απ’ ό,τι θα ζούσαν αν περνούσαν τον κορονοιό.
Και η ζωή, έτσι ωραία, συνεχίζεται, με τους επιστήμονες να λένε ο ένας ‘’ανοίξτε’’ και ο άλλος ‘’κλείστε’’… Χωρίς μια κοινή γραμμή, ένα κοινό μέτωπο, με τόσους μήνες χαμένη καθημερινότητα.
Περαστικά μας…
