«Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε» είναι η απάντηση των εργαζομένων της Τράπεζας Πειραιώς στην εθελούσια που η Διοίκηση επιχειρεί να σπρώξει τους εκατοντάδες υπαλλήλους της. Όλες οι πληροφορίες από το μέτωπο της τράπεζας συγκλίνουν πως το αφήγημα δεν πάει καλά και δεν υπάρχει η αναμενόμενη ανταπόκριση.
Οι εργαζόμενοι σταθμίζοντας την εργασιακή ζούγκλα της αγοράς, τις συνθήκες που επικρατούν και την αβεβαιότητα που επικρατεί τους τελευταίους μήνες, ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ούτε να ακούσουν δεν θέλουν για μετακίνηση από τον εργασιακό τους χώρο.
Από την άλλη πλευρά το οικονομικό πακέτο που η Διοίκηση του Χρήστου Μεγάλου τους προσφέρει φαίνεται να μην είναι αρκετά δελεαστικό ώστε να τους κάνει να το ξανασκεφτούν. Η ιστορία από ότι μαθαίνουμε μάλλον σε ναυάγιο οδηγείται και οι αριθμοί προς αποχώρηση, που η τράπεζα είχε με μολύβι και χαρτί υπολογίσει, δεν της βγαίνουν.
Η μείωση του αριθμού των εργαζομένων αποτελεί για ένα τραπεζικό ίδρυμα μια σημαντική μείωση του λειτουργικού κόστους, από την άλλη όμως πλευρά προκαλεί προβλήματα στην λειτουργικότητα της και συνάμα περιορίζει κάποιο εύρος εργασιών με αποτέλεσμα και μια μείωση εσόδων.
Στον αντίποδα της Πειραιώς, η τράπεζα Αττικής με τη νέα Διοίκηση της, φαίνεται πως έχουν μια μύχια σκέψη να προχωρήσουν σε ένα περιορισμένο αριθμό προσλήψεων εξειδικευμένου προσωπικού, εφαρμόζοντας παράλληλα ένα σχέδιο κατάρτισης και επιμόρφωσης του υπάρχοντος δυναμικού, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τις αγοράς και την εξυπηρέτηση του πελάτη.
Το πλάνο, μάλιστα, της εθελούσιας εξόδου που η Attica Bank είχε σχεδιασμένη στα χαρτιά, πάει χρονικά πιο πίσω, καθώς η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου ήταν και είναι το πρώτο θέμα της ημερήσιας της διάταξης.
