Τους θαυμάζω. Γιατί τα ξέρουν όλα: Για τους Ρομά, για το Θωμά, για το Σαμαρά, τον ντουφλουτζά, τη σκορδαλιά, τον Στουρνάρα και τον Τόμσεν…
Δεν τους ξεφεύγει το παραμικρό…
Όχι σαν εμάς τους μαλάκες μια εποχή, που σπάγαμε τα πόδια μας στα ρεπορτάζ. Μέρες, νύχτες, καραούλια.
Για μια είδηση.
Μπορεί και μονόστηλο.
Τώρα, βγαίνεις στο παράθυρο και τα λες ποίημα.
Ξέρεις τα πάντα.
Έτσι και είσαι παραθυράς σε Δελτίο ξέρεις τα πάντα.
Πρώτα απ’ όλα ξέρεις γιατί είναι κόκκινο το μπαρμπούνι.
Ξέρεις πως κοιμήθηκε χτες ο Ομπάμα.
Ξέρεις τι έσουρε ο Σαμαράς στη Λαγκάρντ.
Ξέρεις ότι ο Βενιζέλος δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός, ακόμη κι αν σπάσει ο διάολος όλα του τα πόδια.
Το ξέρεις αυτό.
Στο παράθυρο μιλάς με μια σιγουριά.
Το και το.
Σταράτα, κοφτά, χωρίς αντίρρηση.
Πας στο παράθυρο αποφασισμένος.
Όποιο και να είναι το θέμα.
Πυρηνική φυσική; Μέσα…
Απλή φυσική; Ντούκου…
Ο Παραθυράς είναι παντογνώστης, παντός καιρού, παντός συναισθήματος.
Ο Παραθυράς είναι η τελευταία (εννοώ η πιο μοντέρνα) εκδοχή του Έλληνα Δημοσιογράφου.
Και όλως περιέργως η λέξη Παραθυράς συνηχεί κατά σατανικό τρόπο με τη λέξη Παραμυθάς.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που διεκτραγωδεί τις ειδήσεις με αυτό τον τρόπο.
Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη οι Ειδήσεις είναι συνήθως μια καταγραφή γεγονότων. Μια παρουσίαση γεγονότων με τον κλασικό τρόπο του ρεπορτάζ.
Για ενημέρωση αυτών που θέλουν να έχουν μια εικόνα όσων συμβαίνουν.
Εδώ, λες και οι ειδήσεις «εκπορεύονται» από ορισμένους παντογνώστες, που έχουν πιάσει στασίδια στα κανάλια και «τραγουδούν» σε ήχο πλάγιο α΄ τα τροπάρια της ημέρας, όπως οι ψαλτάδες…
Και δεν βρίσκεται ένας να σταματήσει αυτό το Μαλέλειον αίσχος των παραθύρων και των παραθυράδων, που έχει στείλει τη δημογραφία και τους δημοσιογράφους στο διάολο.
Να ξαναγίνουν οι ειδήσεις, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, με ρεπορτάζ και καταγραφή των γεγονότων.
