Οι σύγχρονες εξελίξεις στην Ελληνική αλλά κυρίως στην παγκόσμια οικονομία έχουν πυροδοτήσει μία ευρύτερη πολιτικό – κοινωνική δυναμική, η οποία ουσιαστικά οδηγεί τη «μηχανή» σε μία επιτάχυνση της μετεξέλιξής της.
Γράφει ο Βασίλης Αργυρόπουλος *
Η επίπλαστη ευδαιμονία που έφερε η αχαλίνωτη ανάπτυξη του καπιταλισμού αρχίζει να δίνει τη θέση της σε ένα συθέμελο κλυδωνισμό της βάσης (κομβική έννοια για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και δραστηριότητα, η οποία αντλεί τη δύναμη αλλά και την υπόστασή της από τη βάση στην οποία έχει στηρίξει όλη της ύπαρξής της).
Τα μηνύματα έρχονται από παντού. Τηλεόραση, τύπος, ταινίες, συζητήσεις. Τα πάντα καλωσορίζουν την έλευση ενός παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης. Ενός συστήματος όπου θα υπάρχει μία αδιαφανής πηγή παγκόσμιας εξουσίας, με ελεγμένα όλα τα μέσα ενημέρωσης, ένα κοινό νόμισμα, μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, ένας κοινός στρατός (να μας προστατεύσει από ποιους?).
Φυσικά, ένα τέτοιο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης πρέπει να είναι δομημένο σε κάποιες θεμελιώδεις αρχές. Μία εξουσία, όπου κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ποια είναι και από ποιον εκπροσωπείται, καταστολή όλων των θεμελιωδών ελευθεριών και των συνταγματικά κατοχυρωμένων ατομικών δικαιωμάτων, περιορισμένη πρόσβαση στην ενημέρωση και εξατομικευμένη οικονομική εξουθένωση, διότι η οικονομική αυτοτέλεια οδηγεί το άτομο και στην πνευματική και ιδεολογική αυτοτέλεια.
Προσφορά «άρτου και θεάματος», κατ’ αναλογία του προτύπου της Ρώμης, διότι ο άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται ότι έχει μία «ευχάριστη» καθημερινότητα, ώστε να δικαιολογεί την αναγκαιότητα της οντότητάς του και απεριόριστο αίσθημα ασφάλειας (είμαι προστατευμένος κάτω από την ομπρέλα μίας ακαθόριστης εξουσίας, στο βαθμό που μου προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διατροφή και ασφάλεια από εξωγενείς απειλές).
Ο ιδανικός άνθρωπος θα πρέπει να είναι απογυμνωμένος από πάθη, εξάρσεις και επιθυμίες. Διανοητικά και συναισθηματικά εξουθενωμένος, ένας τέλεια άψυχος μηχανισμός που θα λειτουργεί υπέροχα μέσα στο μικρόκοσμό του, χωρίς να δύναται να διαταράσσει την εφαρμογή της «μηχανής».
Οι πρώτοι μηχανισμοί παγκοσμιοποίησης στήθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάντα με το άλλοθι της ευημερίας και ασφάλειας των πολιτών του κόσμου. Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δύο από αυτούς και αυτή τη φορά η «μηχανή» άρχισε να ανεβάζει ταχύτητες.
Η επικρατούσα αντίληψη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ότι: «η προστασία του ανθρώπου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί αποκλειστικά στα εθνικά κράτη». Έτσι εμφανίστηκαν κείμενα οικουμενικής σπουδαιότητας με νομικές δεσμεύσεις έναντι των κρατών μελών. Ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ (26-6-1945), Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (10-12-1948), Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1950), Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης (1961), Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (1997).
Το 1946, ο Winston Churchil στο λόγο του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης πρότεινε τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», ενός οικοδομήματος που θα έπρεπε να εδράζεται πάνω στον άξονα της γαλλο-γερμανικής συμφιλίωση. Νωρίτερα, το 1307, ο γάλλος νομικός Pierre Dubois στο έργο του “De recuperatione Terre Sancta” πρότεινε τη δημιουργία μιας ενοποιημένης πολιτικά Ευρώπης, όπως και ο Kant στο έργο του “Zum ewigen Frieden”.
Η «μηχανή» που ωθεί τα πράγματα σε ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης στηρίζεται σε δύο πυλώνες:
α) τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
β) την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι σαφές ότι είναι πιο εύκολο να ενοποιήσεις δύο ή τρεις θηριώδεις μηχανισμούς, παρά 300 μικρούς, αδύναμους αλλά απείθαρχους και με μακρόχρονες θεμελιωμένες δομές και ιδεολογίες, που άπτονται ακόμη και του μεταφυσικού (θρησκεία, ιστορική συνοχή, πατριωτισμός, εθνική περηφάνια κλπ.). Η μηχανή επίσης κατευθύνεται στην πρόκληση συμβάντων (τρομοκρατικά κτυπήματα κλπ.) με σκοπό τη δημιουργία μαζικής υστερίας και ανασφάλειας, όπως και στην παροχή δύναμης σε ανθρώπους – κλειδιά, μία συγκεκριμένη κοσμική ελίτ, για να υλοποιήσει τα σχέδιά της.
Η «μηχανή» επίσης έχει τεράστια υπομονή, αφού μία άμεση και ρηξικέλευθη αλλαγή θα ήταν πολύ επικίνδυνη, καθώς οι πολίτες τους κόσμου δεν θα μπορούσαν να αφομοιώσουν τους κραδασμούς της νέας κοινωνικής πραγματικότητας και θα κλυδωνιζόταν το σύστημα. Αντίθετα, η τεχνικής της «βαθμιαίας αφομοίωσης» οδηγεί τους ανθρώπους να ενταχθούν ισόρροπα στο σύστημα των νέων δεδομένων.
Όταν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα ιδρύθηκε στη Ρώμη το 1950, όλοι μιλούσαν για άλλη μία εμπορική – οικονομική οργάνωση με φορολογικές και τελωνειακές ατέλειες. 60 χρόνια μετά υπάρχει μία δομή ομόσπονδου κράτους με ευρωπαϊκό σύνταγμα και την ιδιότητα του «πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Δεν είναι τυχαίο ότι έφυγε ο όρος «οικονομική» από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι έπρεπε να υπερτονιστεί ο πολιτικός της χαρακτήρας και να επέλθει η εμβάθυνση του μηχανισμού της ομοσπονδιοποίησης. Έτσι από μία απλή εμπορική οργάνωση μετεξελίχθηκε μέσα σε 60 χρόνια σε ένα τεράστιο, συγκεντρωτικό, τεχνοκρατικό υπερκράτος με δική του ανεξάρτητη και αυτοτελή νομοθεσία, η οποία υπερισχύει έναντι αυτής των κρατών – μελών του.
Ο άνθρωπος έχει άπειρες δυνατότητες και ένα μεγαλείο ψυχής που τον οδηγεί στη θέωση. Δεν υπάρχουν φραγμοί και όρια στη δυνατότητα εξέλιξής του. Θα πρέπει να αφυπνιστεί και να αντισταθεί στο σχέδιο της πνευματικής του χειραγώγησης και της νοητικής φυλάκισής του.
Πάνω σε αυτό το συγκεχυμένο θέατρο σκιών, όπου η γνώση είναι το ίδιο επικίνδυνη με την άγνοια, θα κλείσω με τους στοίχους του Σεφέρη από την «Ελένη».
«Και οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα,
για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,
μιας πεταλούδας τίναγμα,
το πούπουλο ενός κύκνου,
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;
Αηδόνι, αηδόνι, αηδόνι»…
* INVESTMENT BROKER / INTERNATIONAL TRADER
