Ταξίδευα χτες με το καράβι από το Ηράκλειο της Κρήτης στον Πειραιά. Κάποια στιγμή βγήκα, όπως το συνηθίζω στο κατάστρωμα του πλοίου και συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα ότι η θάλασσα ήταν γεμάτη σκουπίδια και δη, επιπλέοντα πλαστικά από μικροσυσκευασίες προϊόντων, που καταναλώνουν οι επιβάτες και αφού απολαύσουν το περιεχόμενό τους, αδιαφορούν τι θα γίνει η συσκευασία, το πλαστικό.
Μια εκδοχή είναι να την πάρει ο αέρας, γιατί την άφησαν σε κάποιο σημείο του καταστρώματος, χωρίς να φροντίσουν να την πετάξουν στους σκεπαστούς κάδους απορριμμάτων, που υπάρχουν παντού στο πλοίο.
Μια δεύτερη εκδοχή είναι να την πετάξουν οι ίδιοι κατ’ ευθείαν στη θάλασσα, όπως κάνουν και με τα αποτσίγαρα.
Από ένα σημείο και πέρα κάθισα και μετρούσα κάθε πότε θα δω σκουπίδι να επιπλέει. Άλλες φορές μετρούσα μέχρι το πέντε, άλλες μέχρι το εφτά και στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το δέκα.
Είναι θλιβερή αυτή η διαπίστωση, όταν είναι γνωστό πλέον, ότι τα πλαστικά στη θάλασσα σκοτώνουν τα ψάρια, τις θαλάσσιες χελώνες και όσα …περισσέψουν ξεβράζονται στις ακτές.
Μια τέτοια ακτή είναι η παραλία της Παχιάς Άμμου, (στη Βορειοανατολική Κρήτη). Παρ’ ότι έχει τοποθετηθεί πλέγμα για να συγκρατεί τα πλαστικά, αυτά, αφού χτυπηθούν από τη θάλασσα, γίνονται μικρά κομμάτια, που δεν τα συγκρατεί πια το δίχτυ και καταλήγουν στο στόμα των κολυμβητών.
Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες ακτές που βλέπουν στο Βορρά.
Το κακό παίρνει διαστάσεις τους μήνες του καλοκαιριού, που ταξιδεύει κάθε καρυδιάς καρύδι και πολλοί από αυτούς αφήνουν την καφρίλα τους από το κατάστρωμα να καταλήξει στη θάλασσα.
Δεν ξέρω αν πρέπει να υπάρχουν …ραβδούχοι στα καταστρώματα των πλοίων ή έστω, άνθρωποι του Χαρδουβελίξ να εισπράττουν πρόστιμα από τους κάφρους, που βρωμίζουν τη θάλασσα.
