Σε μια πρωτοφανή εξέλιξη που φέρει βαρύ πολιτικό κόστος για την Αθήνα, η διοίκηση της Τρίπολης κοινοποίησε στον ΟΗΕ επίσημο έγγραφο με το οποίο αμφισβητεί την περιοχή θαλάσσιας δικαιοδοσίας που η Ελλάδα θεωρεί δική της νότια της Κρήτης. Η λιβυκή πλευρά εμφανίζει χάρτες και θέσεις που σχεδόν εξαφανίζουν την ελληνική ΑΟΖ από την περιοχή, επικαλούμενη μάλιστα το παράνομο και από τη λιβυκή Βουλή κυρωμένο σύμφωνο με την Τουρκία.
Το γεγονός αυτό αποτελεί ηχηρή διάψευση της κυβερνητικής αφήγησης περί “διπλωματικής απομόνωσης” της Τουρκίας και “διεθνούς στήριξης” της Ελλάδας. Η πραγματικότητα είναι πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μέσα σε συνθήκες απόλυτης γεωπολιτικής ρευστότητας, άφησε αναξιοποίητες κρίσιμες ευκαιρίες για τη διεθνή θωράκιση των ελληνικών θέσεων.
Αντί για έγκαιρες νομικές προσφυγές και ενεργό διπλωματικό σχεδιασμό, η κυβέρνηση προτίμησε επικοινωνιακές κινήσεις και τετελεσμένα “διαγωνισμών” σε περιοχές που πλέον αμφισβητούνται ανοιχτά από γειτονικά κράτη.
Η Λιβύη δεν περιορίστηκε σε δηλώσεις, αλλά κατέθεσε επίσημα χαρτιά και χάρτες στον ΟΗΕ, στους οποίους εμφανίζονται ελληνικά ερευνητικά “οικόπεδα” εντός λιβυκής επικράτειας. Μάλιστα, κατηγορεί την Αθήνα για παραβίαση του διεθνούς δικαίου, επικαλούμενη και την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ.
Η εξωτερική πολιτική σε ρόλο θεατή
Την ίδια στιγμή, η ελληνική αντίδραση παραμένει χαμηλόφωνη, θολή και παθητική. Με γενικόλογες αναφορές σε «διαπραγματεύσεις» και «τεχνοκρατικές ομάδες», το Υπουργείο Εξωτερικών δείχνει να αποδέχεται μια διαχείριση ήττας αντί για υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων.
Αξιοσημείωτο είναι ότι, σύμφωνα με την έκθεση της λιβυκής κρατικής εταιρείας πετρελαίου, ήδη από το 2022 επί κυβέρνησης ΝΔ έχουν παραχωρηθεί περιοχές σε πολυεθνικές εταιρείες (ExxonMobil, Total) για έρευνες σε ύδατα που τώρα διεκδικεί ανοιχτά η Λιβύη.
Το αποτέλεσμα; Η χώρα οδηγείται βήμα-βήμα σε διεθνή αμφισβήτηση ζωτικού της θαλάσσιου χώρου. Η κυβέρνηση της ΝΔ, υπεύθυνη για αυτή την ασύγγνωστη γεωπολιτική αδράνεια, επιλέγει να υποτιμήσει τον κίνδυνο. Αντί να έχει ήδη φέρει το θέμα σε διεθνή δικαστήρια ή να έχει εξασφαλίσει επίσημη αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ, παρακολουθεί τις εξελίξεις ως θεατής.
Η σημερινή κρίση δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το φυσικό επακόλουθο της επιλογής να επενδύσει η κυβέρνηση περισσότερο στο φαίνεσθαι παρά στην ουσία της εξωτερικής πολιτικής. Και τώρα, το τίμημα το πληρώνει η χώρα κυριολεκτικά και μεταφορικά.
