Η επιθετική… διπλωματία την οποία έχει εγκαινιάσει ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, από την ισοπέδωση της Γάζας μέχρι το… ξεδόντιασμα της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, και τα πρόσφατα χτυπήματα στο Ιράν κατά του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης και των Φρουρών της Επανάστασης, πέρασε σε καινούρια… πίστα με τις επιθέσεις στο έδαφος της Συρίας.
Το Ισραήλ κάνει επαναλαμβανόμενη επίδειξη δύναμης, επικαιροποιώντας το στρατηγικό πλεονέκτημά του έναντι των επιθετικών γειτόνων του. Εκπέμπει φόβο. Και ο φόβος… θολώνει τη σκέψη και τις αποφάσεις των πολιτικών ηγεσιών των χωρών που επηρεάζονται.
Με τις επιθέσεις στη Συρία, ο «Μπίμπι» στέλνει πολλαπλά μηνύματα, από την Τουρκία μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι εκείνος που… έφτιαξε το καθεστώς Τζολάνι, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί δεδομένο ότι κανείς δεν… κουνιέται στον πλανήτη, χωρίς να έχει δώσει ο ίδιος την έγκρισή του.
Φυσικά, κεντρική στρατηγική επιδίωξη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, με την εφαρμογή του δόγματος των πολέμων που «δεν τελειώνουν», είναι να παρουσιάζει στην ισραηλινή κοινωνία ένα αντίβαρο στην αμφισβήτηση της πολιτικής ηγεμονίας του, μέσω των δικαστικών περιπετειών του.
