Μια νέα, πιο επιθετική φάση αποκρατικοποιήσεων ξεδιπλώνει το Υπερταμείο, με στόχο την ταχύτατη «ξεπούληση» κρίσιμων δημόσιων υποδομών και περιουσιακών στοιχείων. Η στρατηγική επικεντρώνεται στις μακροχρόνιες παραχωρήσεις δικαιωμάτων χρήσης και εκμετάλλευσης, βάζοντας στο «μάτι» ό,τι κινείται και έχει αξία.
Το μεγαλύτερο «φιλέτο» είναι τα 22 περιφερειακά αεροδρόμια, που πλέον θεωρούνται κομβικά assets για την κυβέρνηση και τους επενδυτές που θα τα πάρουν στα χέρια τους, αποσπώντας τεράστια κέρδη. Η όλη επιχείρηση βαφτίζεται «ανάπτυξη», αλλά στην ουσία πρόκειται για ξεκάθαρη ιδιωτικοποίηση με στόχο την παράδοση δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά συμφέροντα. Οι διαγωνισμοί αναμένεται να ξεκινήσουν στις αρχές του 2026, ενώ η λίστα των αεροδρομίων που βγαίνουν στο σφυρί είναι εντυπωσιακή: από Αλεξανδρούπολη μέχρι Χίο, περνώντας από μικρά και απομακρυσμένα νησιά, χωρίς να μένει τίποτα όρθιο.
Παράλληλα, στο στόχαστρο μπαίνουν λιμάνια, μαρίνες και ακόμα και τα Κρατικά Λαχεία. Τα λιμάνια Κατάκολου, Απόστολου Παύλου στην Καβάλα και τμήμα του λιμανιού της Πάτρας βρίσκονται ήδη σε διαδικασία παραχώρησης, με δεσμεύσεις για 30 χρόνια χρήσης και εκμετάλλευσης, παραδίδοντας ουσιαστικά τον έλεγχο σε ιδιωτικά συμφέροντα. Το ενδιαφέρον των επενδυτών είναι έντονο, με τα δημόσια αγαθά να μετατρέπονται σε μαγνήτες κερδοφορίας ξένων και εγχώριων ομίλων.
Στο λιμάνι του Λαυρίου, η πώληση του 51% του οργανισμού προχωρά, με μεγάλες κοινοπραξίες να διεκδικούν τον έλεγχο ενός από τα σημαντικότερα λιμάνια της Αττικής. Η υποβάθμιση της δημόσιας περιουσίας γίνεται με όρους αγοράς, προβάλλοντας αναπτυξιακές προοπτικές που στην πραγματικότητα αφορούν κέρδη επενδυτών και όχι το δημόσιο συμφέρον.
Στο ίδιο πλαίσιο, το Υπερταμείο προχωρά στην εκπόνηση master plan για τη μαρίνα της Σκιάθου και στην τελική φάση βρίσκεται η παραχώρηση της μαρίνας Αργοστολίου για 40 χρόνια, με προτιμητέο επενδυτή ήδη επιλεγμένο, ενώ αγνοούνται οι τοπικές αντιδράσεις και οι κοινωνικές επιπτώσεις.
Η διαδικασία για τις μαρίνες της Ρόδου και της Καλαμαριάς συνεχίζεται ακάθεκτη, παρά τις νομικές προσφυγές και αντιρρήσεις, με το Υπερταμείο να σπεύδει να διασφαλίσει την παραχώρηση, εξασφαλίζοντας όρους ήπιας δόμησης που στην πράξη απλώς νομιμοποιούν το ξεπούλημα.
Τα Κρατικά Λαχεία, που αποτελούν ένα ακόμα «φιλέτο» του δημοσίου, βγαίνουν σε διαγωνισμό για παραχώρηση δικαιωμάτων λειτουργίας και εκμετάλλευσης δεκαετούς διάρκειας, με το Υπερταμείο να τρέχει την υπόθεση ένα χρόνο πριν τη λήξη της σημερινής σύμβασης. Πρόκειται για ένα από τα πιο καθαρά παραδείγματα επιχειρηματικής εκμετάλλευσης δημόσιων αγαθών, καθώς οι εταιρείες που αναλαμβάνουν τη διαχείριση εισπράττουν τεράστια ποσά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Συνολικά, το σχέδιο της κυβέρνησης και του Υπερταμείου ξεκαθαρίζει ότι η δημόσια περιουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά εμπόρευμα προς πώληση, με στόχο να γεμίσουν οι τσέπες των λίγων, ενώ το κοινωνικό κόστος και η απώλεια ελέγχου στα δημόσια αγαθά παραμένουν στο περιθώριο. Η «αναπτυξιακή» αφήγηση που προβάλλεται επιχειρεί να κρύψει την πραγματική «business» της κυβέρνησης: το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, σε βάρος των πολιτών και της εθνικής κυριαρχίας.
Welcome to the new Greece Inc.
