Εάν κάτι αποδεικνύει η περίπτωση της Βουλγαρίας, είναι ότι οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από μόνες τους ούτε λόγω κάποιας… μεταφυσικής φθοράς. Πέφτουν όταν οι πολίτες αποφασίζουν ότι έχουν φτάσει στα όριά τους και σταματούν να αποδέχονται το αφήγημα της «μονόδρομης» λιτότητας, της δήθεν αναγκαστικής φοροεπιδρομής και της μόνιμης επίκλησης της «προόδου», που με κάποιον τρόπο ποτέ δεν συμβαίνει στη δική τους ζωή. Στη Βουλγαρία, λοιπόν, οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, μέρα με τη μέρα, μέχρι που ανάγκασαν τον πρωθυπουργό Ρόζεν Ζελιάζκοφ να παραιτηθεί λίγο πριν από την ψήφο δυσπιστίας. Όχι επειδή «βαρέθηκε», αλλά επειδή η κοινωνία του αρνήθηκε άλλο την κοροϊδία.
Και εμείς εδώ, στην Ελλάδα, που συνηθίσαμε να κοιτάμε αφ’ υψηλού τις βαλκανικές χώρες, βλέπουμε τους Βούλγαρους να μας προσπερνούν ακόμη και στους μισθολογικούς δείκτες της Eurostat και το κυριότερο, να μη φοβούνται να διεκδικήσουν. Ενώ εμείς συνεχίζουμε να κρυβόμαστε πίσω από το οθωμανικό «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω», με τον «πασά» στην προκειμένη περίπτωση να έχει το όνομα «Μητσοτάκης».
Η βουλγαρική κοινωνία δεν περίμενε «μετά Χριστόν προφήτες», ούτε ατελείωτες δημοσκοπήσεις για να της πουν ότι η πολιτική της ηγεσία ξεπέρασε τα όρια. Αντέδρασε. Οργανώθηκε. Απέρριψε έναν προϋπολογισμό που έμοιαζε περισσότερο με μνημόσυνο του κοινωνικού κράτους και λιγότερο με οικονομικό σχέδιο.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι τι κατάφεραν οι Βούλγαροι. Το ερώτημα είναι εμείς πότε σκοπεύουμε να αφήσουμε τον καναπέ.
