Το χάος με τα σκάνδαλα της κυβέρνησης δεν είναι πια συγκυριακό, είναι διαρκές.
Υποθέσεις ανοίγουν, κλείνουν επικοινωνιακά και επανέρχονται από την πίσω πόρτα της Δικαιοσύνης, θυμίζοντας ότι τίποτα δεν έχει πραγματικά λυθεί. Το «email-gate» των αποδήμων είναι ένα ακόμη επεισόδιο αυτής της αλυσίδας θεσμικής ανευθυνότητας.
Η επιδίκαση αποζημίωσης 3.000 ευρώ στον πρώτο απόδημο που προσέφυγε δικαστικά δεν είναι απλώς μια δικαίωση. Είναι το άνοιγμα της στρόφιγγας. Δημιουργεί δεδικασμένο και καλεί εκατοντάδες – αν όχι χιλιάδες – πολίτες να διεκδικήσουν αντίστοιχες αποζημιώσεις για τη διαρροή των προσωπικών τους δεδομένων. Και αυτός ο λογαριασμός δεν θα πάει στους υπεύθυνους, αλλά στο Δημόσιο. Δηλαδή σε όλους μας.
Μέχρι σήμερα, το πολιτικό κόστος εξαντλήθηκε σε πρόστιμα και δηλώσεις αποποίησης ευθυνών. Κανένα πραγματικό ανάχωμα, καμία ουσιαστική λογοδοσία. Το κράτος απέτυχε να προστατεύσει θεμελιώδη δικαιώματα και τώρα πληρώνει την αμέλεια με χρήμα που δεν του ανήκει.
Η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της εκεί όπου η πολιτική επέλεξε να κοιτάξει αλλού. Όμως κάθε νέα απόφαση θα βαθαίνει την ίδια πληγή: σκάνδαλα χωρίς συνέπειες για όσους τα προκαλούν και συλλογικός λογαριασμός για όσους δεν φταίνε. Και όσο αυτό συνεχίζεται, το πρόβλημα δεν θα είναι οι αποζημιώσεις, αλλά η πλήρης κατάρρευση της εμπιστοσύνης.
