ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΣΗΜΕΡΑ το μικρό επίκαιρο αφιέρωμά μου στο Ιράν και στην επανάσταση που έκλεψαν οι ισλαμιστές από τα χέρια των εργατών, το 1979. Αν δεν διάβασες το χτεσινό, πρώτο μέρος, θα το βρεις στην 1Voice.gr.
ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ όλων των σιιτικών μαζών και έχοντας υπό την καθοδήγησή του ένα μαχητικό κλήρο, τη μοναδική δύναμη που είχε ξεκάθαρα πολιτικά αιτήματα, οργάνωση και στρατηγική, ο Χομεϊνί κατάφερε να τεθεί επικεφαλής της επανάστασης, με το νεοϊδρυθέν Ισλαμικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του.
Ο ΜΕΧΝΤΙ ΜΠΑΖΑΡΓΚΑΝ, ηγέτης του φιλελεύθερου, αστικού Εθνικού Μετώπου, ονομάστηκε πρωθυπουργός για λίγους μήνες και με τη στήριξη του Τουντέχ, ο κλήρος έβαλε τις βάσεις για ένα νέο καθεστώς.
ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΟΛΙΣ ΜΕΡΕΣ, ο Χομεϊνί διέταξε τις εργατικές και τις τοπικές επιτροπές να διαλυθούν. Έπρεπε όμως να κινηθεί με προσοχή. Σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός εργάτη στη βιομηχανία μετάλλου: «Μετά την επανάσταση, οι εργαζόμενοι συνειδητοποίησαν ότι η χώρα τούς ανήκε».
Ο ΧΟΜΕΪΝΙ ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΕ να υιοθετήσει ριζοσπαστική αριστερή φρασεολογία και μια αντιιμπεριαλιστική στάση, ιδιαίτερα απέναντι στις ΗΠΑ. Επιστρέφοντας από την εξορία, ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας «κυβέρνησης του λαού». Έτσι, είχαμε μια δυαδική εξουσία, μοιρασμένη ανάμεσα στα εργατικά συμβούλια και στην κεντρική εξουσία.
ΠΗΡΕ ΦΙΛΟΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ, όπως δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επιδότηση στα είδη πρώτης ανάγκης. Όμως, τον Μάρτη, οι γυναίκες που υποχρεώθηκαν να φοράνε μαντίλες αντέδρασαν με μαζικές διαδηλώσεις.
ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ, Ο ΧΟΜΕΪΝΙ κατάφερε να κερδίσει με ποσοστό 99% το δημοψήφισμα, στο οποίο η μοναδική ερώτηση ήταν «Ναι» ή «Όχι» σε μια Ισλαμική Δημοκρατία.
ΤΟΝ ΙΟΥΛΗ ΤΟΥ 1980, εκδόθηκαν τα πρώτα διατάγματα για εθνικοποιήσεις και το μεγαλύτερο τμήμα της βιομηχανίας πέρασε σε κρατική ιδιοκτησία.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ Επαναστατικά Δικαστήρια, τα οποία αποφάσισαν τις εκτελέσεις στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών και πρακτόρων της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος του σάχη.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ, μπορούσαν να επιβληθούν ποινές έως και δέκα χρόνων φυλάκισης για «αποδιοργανωτικές δράσεις στα εργοστάσια ή εργατική προπαγάνδα». Άρχισαν να αναπτύσσονται «ισλαμικά συμβούλια» δίπλα στα εργατικά, κάτω όμως από τον αυστηρό έλεγχο της κεντρικής εξουσίας.
ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΑΝ και μέχρι τα τέλη του 1980, το σώμα των «Pasadaran», ή αλλιώς Φρουροί της Επανάστασης, είχε περιοδεύσει σε όλα τα εργοστάσια διαλύοντας τα εργατικά συμβούλια.
Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ των εθνικών μειονοτήτων από τον σάχη, που αποτελούν το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας, συνεχίστηκε και από την ισλαμική εξουσία.
ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ και τις άλλες κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν, έως το 1982 το νέο θεοκρατικό καθεστώς είχε σταθεροποιήσει τη θέση του.
Ο ΧΟΜΕΪΝΙ ΚΑΤΕΣΤΕΙΛΕ κάθε διαφορετική φωνή ως «προδοσία ενάντια στην επανάσταση». Χρησιμοποίησε τον πόλεμο για να ενισχύσει τον ισλαμικό εθνικισμό. Δεκάδες χιλιάδες αντίπαλοί του εκτελέστηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες φυλακίστηκαν.
ΕΩΣ ΤΟ 1983, το Τουντέχ και οι κομματικές οργανώσεις των Φενταγίν είχαν συντριβεί πλήρως.
Οι Ιρανοί σκηνοθέτες Τζαφάρ Παναχί και Μοχάμαντ Ρασούλοφ εξέφρασαν το Σάββατο την «έντονη ανησυχία» τους για την «κατάφωρη καταστολή» των διαδηλωτών στο Ιράν.
«Το ιρανικό καθεστώς έχει διακόψει τα μέσα επικοινωνίας στο εσωτερικό της χώρας» και «έχει μπλοκάρει κάθε μέσο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο», τονίζουν οι δύο αντιφρονούντες σε ένα μήνυμα που δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό Instagram του Παναχί, νικητή του Χρυσού Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ των Κανών.
«Η χρήση τέτοιων μέτρων αποσκοπεί στην απόκρυψη της βίας που ασκήθηκε κατά την καταστολή των διαδηλώσεων», προειδοποιούν, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να «δημιουργήσει μέσα επικοινωνίας για την παρακολούθηση των εξελίξεων στη χώρα».
ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ την καταστολή της Κομμούνας στην Ταυρίδα (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ταυρίδας, 19 Μαρτίου έως 30 Απριλίου 1918, η οποία ιδρύθηκε από Μπολσεβίκους όπως ο Γιαν Μίλερ και ο Αντόν Σλούτσκι με πρωτεύουσα τη Συμφερόπολη) από τον τσαρικό στρατό το 1921, επιβλήθηκε ένας τυχάρπαστος αξιωματικός των Περσών Κοζάκων, ο Παχλαβί, έγινε βασιλιάς και έφτιαξε την πιο μισητή δυναστεία.
ΓΡΑΨΑΜΕ ΧΤΕΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ πώς εκδιώχθηκε ο σάχ(ης) Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί όταν ξέσπασε η μεγάλη ιρανική επανάσταση.
Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΞΕΡΟΓΛΕΙΦΕΤΑΙ. Διαδηλωτές έχουν καταγραφεί σε βίντεο να υψώνουν τη σημαία που χρησιμοποιούσε η κυβέρνηση πριν από την ισλαμική επανάσταση. Ορισμένοι μάλιστα φαίνεται να συσπειρώνονται γύρω από τον Ρεζά Παχλαβί υιό (φωτογραφία), φωνάζοντας «Ζήτω ο σαχ», η λέξη «βασιλιάς» στα φαρσί.
«Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΑΧΗ φαίνεται να έχει μια ευρεία βάση. Από την παλαιότερη γενιά που νοσταλγεί το παρελθόν, τη νεότερη γενιά που αναζητά απεγνωσμένα ένα σωτήρα και τους δυσαρεστημένους που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν οποιονδήποτε μπορεί να ανατρέψει αυτό το καθεστώς», λέει ο Άλι Βαέζ, αναλυτής ειδικός στα θέματα του Ιράν.
ΩΣΤΟΣΟ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ, όπως γράφουν άλλοι αναλυτές, οι περισσότεροι, απορρίπτουν κάθε είδους αυταρχικό καθεστώς, φωνάζοντας: «Θάνατος στον καταπιεστή, είτε είναι βασιλιάς είτε ανώτατος ηγέτης».
ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΙΡΑΝ (CPI) και το Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (WPI) καλούν σε επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος της ισλαμικής δημοκρατίας.
ΤΟ CPI ΤΟΝΙΖΕΙ ότι οι μαζικές διαδηλώσεις αποτελούν «μια νέα αρχή για την αμφισβήτηση του θρησκευτικού-καπιταλιστικού δεσποτισμού και την απελευθέρωση της πατρίδας από την ανέχεια, τη διαφθορά και την αντιλαϊκή κυριαρχία».
ΠΑΡΟΜΟΙΩΣ, ΤΟ WPI υποστηρίζει εδώ και χρόνια την επαναστατική αλλαγή, βλέποντας τις τρέχουσες κινητοποιήσεις ως ευκαιρία για να πέσει το καθεστώς.
ΤΟ «ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ Ιρανικών Αριστερών Δυνάμεων» εκφράζει αλληλεγγύη στις απεργίες των εμπόρων και των εργατών, επιδιώκωντας «μια εθνική γενική απεργία που θα ανατρέψει το σύστημα».
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΙΡΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ που δεν είναι… λίγοι και για τους οποίους έχουμε γράψει εδώ αναλυτικά, όπως και οι κουρδικές οργανώσεις για τις οποίες επίσης έχουμε γράψει.
Η Κομμούνα της Ταυρίδας. Η φωτογραφία με τους Ιρανούς κομμουνάριους (γράψαμε χτες σχετικά) είναι του Γιώργου Λιερού από το Μουσείο Συνταγματικής Ιστορίας του Ιράν
