Η περίπτωση του Γκάβιν Νιούσομ αντανακλά με ευκρίνεια το θεμελιώδες στρατηγικό αδιέξοδο που διέρχεται το Δημοκρατικό Kόμμα, αδυνατώντας να ανακάμψει από την πολλαπλή ήττα του 2024, όταν έχασε την προεδρία των ΗΠΑ και την πλειοψηφία των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου (της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας)
Στο Νταβός της Ελβετίας, στις πρόσφατες εργασίες του ετήσιου Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, μια από τις συζητήσεις που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον ήταν εκείνη του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, ο οποίος επιχείρησε να εμφανιστεί ως το αντίπαλο δέος στον «τραμπισμό», με το βλέμμα του στραμμένο στο προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του 2028.
Ο Νιούσομ, χαρισματικός και δημοφιλής, κραδαίνει εδώ και πολύ καιρό το χαρτί του «αντι-τραμπισμού», προκαλώντας πολλές φορές τα… ειρωνικά χαμόγελα του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου και εντείνοντας τους διαγκωνισμούς στο εσωτερικό των Δημοκρατικών, με άλλα στελέχη που θα επιθυμούσαν να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη μάχη για το Οβάλ Γραφείο το 2028.
Οι καλπάζουσες φιλοδοξίες του Γκάβιν Νιούσομ τον έχουν καταστήσει ευάλωτο και σε εσωκομματικό επίπεδο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ντέιβιντ Άξελροντ, βασικός σύμβουλος στρατηγικής του Μπαράκ Ομπάμα στις εκλογικές νίκες του 2008 και του 2012, και… προφήτης της ήττας της Χίλαρι Κλίντον από τον Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2016… σέντραρε τον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, επισημαίνοντας με νόημα ότι ούτε οι Δημοκρατικοί αλλά ούτε και η Αμερική στο σύνολό τους χρειάζονται ακόμη μία… υπερτροφική προσωπικότητα στην ηγεσία τους.
Η περίπτωση του Γκάβιν Νιούσομ αντανακλά με ευκρίνεια το θεμελιώδες στρατηγικό αδιέξοδο που διέρχεται το Δημοκρατικό Κόμμα, αδυνατώντας μέχρι σήμερα να ανακάμψει από την πολλαπλή ήττα του 2024, όταν έχασε την προεδρία των ΗΠΑ και την πλειοψηφία των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου, της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Το κόμμα του Τόμας Τζέφερσον δυσκολεύεται να επικαιροποιήσει τα κεντρικά πολιτικά μηνύματα της ταυτότητάς του, ώστε να μπορούν και πάλι να εκφράσουν πλατιές πλειοψηφίες στους κόλπους της σημερινής αμερικανικής κοινωνίας. Αντί να το κάνει αυτό, εστιάζει στην αναζήτηση χαρισματικών προσωπικοτήτων, με αβίαστο αποτέλεσμα να εξασθενεί το πολιτικό αποτύπωμά του. Και ο Ντέιβιντ Άξελροντ το αντιλαμβάνεται αυτό.
