ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ που κανείς δεν γνώριζε, ούτε καν φανταζόταν, ότι υπάρχουν.
ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΠΡΟΧΤΕΣ, έπειτα από 82 χρόνια.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΑΓΝΩΣΤΟΥ (κατά μια πληροφορία έφτασαν στα χέρια του για μόλις 1.100 ευρώ η μία, από σάιτ που εκποιεί άγνωστα αρχεία των ναζί και είναι από ένα άλμπουμ του υπολοχαγού Χέρμαν Χόιερ, ο οποίος υπηρετούσε στο 1012 Festungs-Bataillon με έδρα τη Μαλακάσα, θα μάθουμε), οι οποίες δείχνουν ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΩΝ 200 ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τους Γερμανούς ναζί.
ΗΡΘΑΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στο φως της δημοσιότητας προχτές από έναν Βέλγο πωλητή σε δημοπρασία, η οποία, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, ολοκληρώνεται στις 23 Φεβρουαρίου στο ebay, χωρίς να αναφέρεται ποιος είναι ο φωτογράφος.
ΕΧΟΥΝ ΑΝΕΒΕΙ στο Greece at WWII Archives και στη σελίδα του Ιάσονα Χανδρινού όπου μπορείτε να τις δείτε. Οι δύο φωτογραφίες έγιναν έγχρωμες μέσω AI.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ οπτικό τεκμήριο από το «ΣΥΝΟΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», όπως αποκάλεσε ο ποιητής Κώστας Βάρναλης τον «τοίχο της Καισαριανής».
ΚΑΛΟΝΤΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΙ ΓΟΥΛΙ φτάνουν με φορτηγά από το Χαιδάρι. Ένας Ιταλός βοηθητικός της Βέρμαχτ, με τσιγάρο, μπροστά σε ένα φορτηγό. Τα πρόσωπα των μελλοθανάτων, κομμουνιστές οι περισσότεροι, φαίνονται καθαρά. Έξω από την είσοδο του Σκοπευτηρίου, κάτι πεταμένα ρούχα (αυτών που προηγήθηκαν). Παράστημα στητό. Βλέμμα σταθερό. Μισάνοιχτα στόματα κατά το βάδισμα, κάτι τραγουδούν. Ένας σηκώνει το χέρι σε γροθιά. Ο αστυνομικός στην πύλη του Σκοπευτηρίου χαμογελάει.
(ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 200 ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ κομμουνιστές ακούγεται να μουρμουρίζει στο «Τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη: «Άραγε, θα μας ξεχάσουν;»)
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ κάποιος/α, που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ τ’ όνομά του, τον φωτογράφιζε. Έπειτα από 82 χρόνια, αν πράγματι οι φωτογραφίες αποδειχτούν και επισήμως αυθεντικές, ίσως ταυτοποιηθεί κάποιο/α από τα εικονιζόμενα πρόσωπα των μελλοθανάτων που φαίνονται καθαρά και σε λίγες μέρες θα γνωρίζουμε έναν-έναν με τ’ όνομά του.
////////
Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα
με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,
όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι – άνθρωπος να σαι!
Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος,
φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις
τον αδερφό σου αντίκρα σου – με μάνα εσύ και κείνος!
Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.
Σ’ αφτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.
Είτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ’ έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδειασε πα στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παλληκάρια.
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.
Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.
Κ’ είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ’ έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα.
Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν
κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,
δεν είναι που τη μάνα τους τη μάβρη ανανογιούνται
παρά που τους προδώσαν απορίματα δικά μας.
Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες,
που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,
και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!
Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!
Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,
θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.
Κ’ είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.
Κώστας Βάρναλης, «Πρωτομαγιά του 1944» – «Άπαντα τα Ποιητικά» (εκδόσεις Κέδρος)
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ. Έφυγε από τη ζωή στις 14 Φεβρουαρίου του 1987. Είναι ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν:
«Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στο χώρο μας.
»Μόνος του ο καθένας είναι ανήμπορος. Μόνος του ο καθένας από σας τους πιο κοντινούς στην προσπάθειά μας, είναι ανήμπορος. Μαζί ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε.
»Το θέατρο, ως μορφή Τέχνης, δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί την αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο σα μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου».
Έγινε διάσημος σε όλη την Ευρώπη με τις πολιτικές κωμωδίες του Αριστοφάνη.
Το 1938 εγκαταλείπει το Κολέγιο και συνεργάζεται με τους θιάσους της κυρίας Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Όμως, το όνειρό του ήταν να δημιουργήσει τη δική του μόνιμη, αφοσιωμένη ομάδα, να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση. Το όνειρό του αυτό έγινε πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής το Θέατρο Τέχνης.
ΑΥΤΟ ΕΓΡΑΨΑ πριν ακριβώς 30 χρόνια στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»: Πίσω φλωράντζες! Διατηρώ τας ιδίας πεποιθήσεις, ουδεμία υποχώρησις. Κάτω ο ξενόφερτος Βαλεντίνος! Ημείς οι (αν)ορθόδοξοι δοξάζουμε μόνο τον Άσωτο Υιό με τον μόσχο τον σιτευτό.
