Άμα είσαι αστείος, μπορείς να στήνεις ολόκληρη παράσταση στη Βουλή επειδή σε κατέγραψαν να τρως κρακεράκια, φωνάζοντας για «προσωπικά δεδομένα», λες και αποκαλύφθηκε κάποιο κρατικό μυστικό. Άμα είσαι αστείος, βαφτίζεις σκάνδαλα όπως αυτό των υποκλοπών, στα οποία ήσουν (εξακολουθείς άραγε να είσαι) θύμα, «αδιάφορα», αλλά μετατρέπεις ένα σνακ σε μείζον θεσμικό ζήτημα, προκαλώντας σύγχυση και γέλιο ταυτόχρονα. Άμα είσαι αστείος, ταυτίζεις την ατομική σου άνεση με το κύρος της δημόσιας θέσης, ξεχνώντας ότι οι πολίτες σε παρακολουθούν για την πολιτική σου ευθύνη, όχι για το πώς ανοίγεις μια συσκευασία.
Και έτσι η πολιτική καταντά επιθεώρηση. Άλλοι μιλούν για Δημοκρατία και διαφάνεια, και εσύ αγωνιάς μήπως φανεί τι μασάς στα υπουργικά έδρανα. Όταν η σοβαρότητα απουσιάζει, μένει μόνο η γελοιότητα να καλύψει το κενό.
