ΘΑ ΗΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΕΙΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η εμπειροτάτη ΛΙΑΝΑ με αυτό που ξεστόμισε άφησε ένα παραθυράκι παρερμηνειών ανοιχτό στους πρόθυμους σπεκουλαδόρους της μικροπολιτικής ανοησίας. ΕΛΑ ΟΜΩΣ που έχει δίκιο.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ δεν είναι ανεξάρτητη ούτε εγείρεται από κάποιο ηθικό πλεονέκτημα έναντι της δικής μας της τυφλής, που ’κανε τα μάτια τα στραβά στους Χασαποφραπέδες μας.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ταξικά ανήθικη από τους δικούνες μας και εβρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να κόψει αγροτικά κονδύλια και να τα ρίξει στον επανεξοπλισμό της Γερμανίας.
ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΑΠΛΑΚΑΡΑ ΜΟΥ που δεν ορρωδούν προ ουδενός, ξεμπροστιάζουν όσους πολιτικούς μας έχουν από μια γίδα στην πλάτη και δείχνουν αποφασισμένοι να κάμουν ό,τι δεν μπόρεσε (ή, έστω, αφότου έφαγε κείνα τα ντολμαδάκια δεν ηθέλησε) το ΚΚΕ: Να ρίξουνε την κυβέρνηση και να στείλουν (άμα λάχει) μέχρι και τον ίδιον τον Κούλη στην ψειρού. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ! Βγέκα από την Πόρσε και μπέκα στο φέρετρο, ή δώσ’ τη γίδα να την απαυτώσω εγώ.
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ, ορίτζιναλ, συλλεκτικό (μούφα πληροφορίες αναφέρουν ότι βρέθηκε στα χέρια Βέλγου συλλέκτη έναντι 82.000 κασεράτων ευρώπουλων). Τα παλιά τα χρόνια (παιδάκι μου) δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα, πουθενά δεν μπορούσες να πας χωρίς αυτό. Όταν πήρε την κυβέρνηση (και ο λαός την εξουσία;) ο γ@μ@τος ο Ανδρέας Παπανδρέου έκαψε όσα «μαύρα κατάστιχα» βρήκε στην υψικάμινο του εργοστασίου της ΠΥΡΚΑΛ. Μπορούσες να πιάσεις δουλειά χωρίς να δείξεις το χαρτί απ’ τη χωροφυλακή, εις το οποίον ο μπατσόπουλος επιβεβαίωνε, κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, ότι -και καλά- είναι ΟΚ το κοινωνικό σου φρόνημα κι έτσι.
Μανδάμ. (αλιευμένο από την ομάδα «Αρχειομαρξιστικές Μνήμες» όπου έγινα μέλος, με δικά μου λογάκια, φυσικά).
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ η συνεισφορά του Οδυσσέα Μανουσαρίδη στις «Αρχειομαρξιστικές Μνήμες», με τα φωτογραφικά του τεκμήρια. Αυτός είναι ο Αρχειομαρξιστής ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ, ένας απ’ τους 200 που εκτελέστηκαν από τους ναζί στην Καισαριανή το 1944. Ξεχωρίζει η φωτογραφία των κρατουμένων στις Φυλακές της Ακροναυπλίας με ημερομηνία 8/3/1938, η οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά. Ο Χρήστος Χατζηχρήστος βρίσκεται στο κέντρο της φωτογραφίας, στη μέση των πέντε όρθιων. Χρειάζεται η ταυτοποίηση των υπόλοιπων.
Ο χυδαίος λαϊκισμός-ψευτοελιτισμός ότι (μαθές και τάχα μου) δεν φιλάμε τους πίνακες ζωγραφικής παρά μόνο τις εικόνες της μπαναγίας, ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Μπασχαλιάτικα!
ΟΙ ΠΙΟ ΜΙΣΗΤΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ, οι «ΒΟΥΛΓΑΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ» -το αντίθετο του «ΕΑΜοβούλγαροι»- ΦΩΤΕΦ (Κοσμάς Φωτιάδης) και ΔΕΛΙΑΚΩΦ (Κωνσταντίνος Δελιάκος), λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους, τον Ιανουάριο του 1945 (σπανιότατη φωτό από το ΑΡΧΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΙΩΣΗΦΙΔΗ).
ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ μετά από εξαντλητική αποδεικτική διαδικασία, από το ΕΚΛΕΓΜΕΝΟ -με μαζική ψηφοφορία που διεξήχθη μαζί με τις δημοτικές εκλογές- ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ που συγκρότησε ο ΕΛΑΣ.
Η ΔΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥΣ μεταδόθηκε από τα μεγάφωνα της κεντρικής πλατείας της Ξάνθης.
Ο ΞΑΝΘΙΩΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΘΩΜΑΣ ΕΞΑΡΧΟΥ, στο βιβλίο του «Θ. Παπαδόπουλος του Ανέστη – Ο “ξεχασμένος” αιρετός δήμαρχος Ξάνθης 12.09.1944 – 05.04.1945», έγραψε ότι, τη στιγμή της καταδίκης τους εις θάνατον, ο ένας δωσίλογος φώναξε πως ήταν αθώος και ο άλλος ανέκραξε: «Ζήτω ο φασισμός».
ΣΕ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ο τότε δήμαρχος ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ αναφέρει ότι το εξοργισμένο πλήθος, μετά την εκτέλεση της καταδικαστικής απόφασης, έσπασε τον κλοιό της φρουράς, άρπαξε και ΕΔΕΣΕ ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΡΑ και τα έσερνε έως την έξοδο της πόλης, γεγονός που κατά τον ίδιο «προσέβαλε τον πολιτισμό μας».
