ΣΤΙΣ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1915, γεννήθηκε στο Hospitalet de Llobregat ο Φρανσίσκο Σαμπατέ Λιοπάρτ (Francisco Sabaté Llopart), γνωστός με το παρατσούκλι «El Quico». ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 16 ΕΤΩΝ εντάχθηκε στην εργατική συνομοσπονδία CNT και εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ αγωνιστές.
ΜΕΤΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ 1936, ο Σαμπατέ και ο αδελφός του εντάχθηκαν στο πλευρό του Γκαρθία Ολιβέρ, στην ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ (Columna Aguiluchos) της FAI, πολεμώντας ενάντια στις δυνάμεις του Φράνκο στην Αραγονία, και αργότερα στην 26η Μεραρχία (πρώην ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΝΤΟΥΡΟΥΝΤΙ).
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ, πέρασε στη Γαλλία και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Vernet d’Ariège. Τον Δεκέμβριο του 1939 στάλθηκε να εργαστεί, όπως πολλοί ισπανοί εξόριστοι, σαν χτίστης στο ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΥΡΙΤΙΔΑΣ της Angoulême, το οποίο τρία χρόνια αργότερα, το 1942, ΑΝΑΤΙΝΑΧΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.
ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΠΟΤΕ η συμμετοχή του Σαμπατέ στην ενέργεια αυτή, βρέθηκε η φωτογραφία του πάνω σε έναν από τους αγωνιστές που συνέλαβε η ΓΚΕΣΤΑΠΟ.
ΜΕΤΑΞΥ 1945 ΚΑΙ 1949, με τη σύμφωνη γνώμη της CNT, πέρασε πολλές φορές τα σύνορα κάνοντας ΛΗΣΤΕΙΕΣ και παράλληλα ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ κατά της δικτατορίας του Φράνκο.
ΤΟ 1948 ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ στη Γαλλία για παράνομη κατοχή όπλων και φυλακίστηκε στη Λυών, ενώ αργότερα αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Ντιζόν όπου έμεινε μέχρι το 1955.
ΠΑΡΑ ΤΗ ΡΗΤΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ και την απαγόρευση της CNT, επέστρεψε στον ένοπλο αγώνα και εντάχθηκε στα Grupos Anarco-sindicalistas συνεχίζοντας τη δράση του στην περιοχή της Βαρκελώνης.
ΣΤΙΣ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1959 πέρασε για τελευταία φορά τα σύνορα κοντά στο Hostal de la Muga με μια ομάδα αναρχικών μαχητών. Λίγες μέρες μετά οι περισσότεροι σύντροφοί του σκοτώθηκαν μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με την Guardia Civil (πολιτοφυλακή), αλλά ο Σαμπατέ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ.
ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, έφτασε στον σταθμό Fornells de la Selva και κρύφτηκε σε ένα τρένο που κατευθυνόταν προς το Sant Celoni. Εκεί προσπάθησε να βρει γιατρό και να κρυφτεί, αλλά σε μία συμπλοκή με φιλοφρανκικούς κατοίκους και μέλη της πολιτοφυλακής, ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΘΑΝΑΣΙΜΑ. Το ημερολόγιο έγραφε 5 Ιανουαρίου 1960. Θάφτηκε στο παλιό νεκροταφείο της πόλης.
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ κάλυψαν εκτενώς τον θάνατό του παρουσιάζοντάς τον άλλοτε σαν «μεγάλο ληστή» και άλλοτε σαν «σημαντικό αναρχικό και αντάρτη της CNT».
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στον «El Quico» βασιμένο στη μουσική του «Hurricane» του Bob Dylan.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στο Τελ Αβίβ: «Τέλος σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος».
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ένα πλακάτ με τη φράση «Ο Νετανιάχου είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ» και…
ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ. Τουλάχιστον 10 συλλήψεις.
ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ εξέδωσε το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου προσωρινή διαταγή που απαγορεύει ουσιαστικά στις αρχές επιβολής του νόμου να διαλύουν με βία διαδηλώσεις με… λιγότερους από 600 συμμετέχοντες στην πλατεία Χαμπίμα και με λιγότερους από 150 συμμετέχοντες στην Ιερουσαλήμ, τη Χάιφα και το Κφαρ Σάμπα.
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΝΕΦΕΡΕ ότι ο αριθμός των διαδηλωτών ξεπέρασε τα 600 άτομα και χαρακτήρισε τη διαδήλωση παράνομη, διατάζοντας τους διαδηλωτές να εκκενώσουν την πλατεία…
ΣΤΙΣ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1896, στην Καμάριζα του Λαυρίου πραγματοποιείται γενικευμένη ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ στα ορυχεία.
ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, περισσότεροι από 1.800 μεταλλεργάτες ανέβηκαν από το μεταλλευτικό φρέαρ -βάθους 182 μέτρων- και, με μια οργάνωση που θα τη ζήλευαν πολλοί, κήρυξαν την μεγάλη απεργία.
ΚΥΡΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ήταν η κατάργηση των εργολάβων ως ενδιάμεσων μισθωτών, η πληρωμή των εργατών κατευθείαν απ’ την εταιρεία, η αύξηση του μεροκάματου σε 3,5 δραχμές (ήταν 2,5), η δημιουργία νοσοκομείου ή φαρμακείου στην Καμάριζα και η διάθεση σούστας στους εργάτες για τη μεταφορά των τραυματιών στο νοσοκομείο του Θορικού, καθώς μεταφερόμενοι με το κάρο πέθαιναν στη διαδρομή.
ΕΠΙΣΗΣ, ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΖΗΤΟΥΣΑΝ απ’ την εταιρεία να μένουν σε σπίτια, γιατί μέχρι τότε κατοικούσαν σε σπήλαια (!) ή σε αυτοσχέδιες καλύβες.
ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ τους εργάτες Καραφλιά και Βασιλακόπουλο. Οι οργισμένοι εργάτες, μπρος στη θέα των σκοτωμένων συναδέλφων τους, θα ορμήσουν στα γραφεία της εταιρείας και θα βάλουν φωτιά, με αποτέλεσμα να να εξοντωθούν όλοι οι φύλακες, πλην ενός. Συνολικά, σκοτώθηκαν τέσσερις απεργοί. Ο δε εργοδότης (ο Σερπιέρι) ΦΥΓΑΔΕΥΤΗΚΕ ΚΑΙ ΣΩΘΗΚΕ, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, μεταμφιεσμένος.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΤΗ ΑΠΕΡΓΙΑ διήρκεσε 18 μέρες. Τον Δεκέμβριο του 1896, πραγματοποιήθηκε δίκη 15 απεργών, οι οποίοι αθωώθηκαν και επανήλθαν στη δουλειά τους χωρίς όρους. Ωστόσο, μετά την απεργία, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καμάριζα ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΣΩΜΑ, όχι μακριά από τους χώρους δουλειάς, προκειμένου να αποτρέψει νέες εργατικές εξεγέρσεις.
ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΤΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ έληξε κάτω απο το βάρος της άγριας τρομοκρατίας (μεταξύ άλλων, επιστρατεύθηκαν δύο ίλες Ιππικού και η γαλλική κυβέρνηση έστειλε το θωρηκτό «Cosma» στο λιμάνι του Λαυρίου για να προστατευθούν τα συμφέροντα των «επενδυτών» που σακάτευαν τους εργάτες) και χωρίς να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των απεργών, ήταν η πρώτη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση στο Λαύριο, που ΑΝΟΙΞΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ για τις εργατικές κινητοποιήσεις που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια.
ΣΥΝΤΟΜΑ, ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ στα κάτεργα του Λαυρίου οργάνωσαν νέες κινητοποιήσεις και απεργίες.
Την Κυριακή 05.04.2026 το Ιρλανδικό Ρεπουμπλικανικό Σοσιαλιστικό Κίνημα συγκεντρώθηκε στο False Road, στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, για να τιμήσει την 110η επέτειο από την Εξέγερση του Πάσχα
