Σε έναν δήμο που ήδη διαθέτει δύο γήπεδα, το Ζηρίνειο και της Νέας Ερυθραίας, η συζήτηση δεν είναι για την αναβάθμιση των υποδομών που λείπουν από την καθημερινότητα των πολιτών, αλλά για προσθήκη τρίτου γηπέδου με βασικό άξονα μια (δήθεν) ποδοσφαιρική ανάγκη. Και μάλιστα με σχέδιο που συνδέεται με μεγάλη πολεοδομική ένταξη και αλλαγές χρήσεων γης.
Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη αθλητικών εγκαταστάσεων. Το πρόβλημα είναι η προτεραιοποίηση. Όταν σε μια πόλη μπαίνει σε πρώτο πλάνο η εξυπηρέτηση ενός συγκεκριμένου ποδοσφαιρικού project, τότε εύλογα γεννιούνται ερωτήματα για το ποιος καθορίζει τελικά τον σχεδιασμό: η τοπική κοινωνία ή οι ανάγκες ενός ιδιωτικού αθλητικού οργανισμού.
Η ΠΑΕ Κηφισιά, με τον Χρήστο Πρίτσα στο τιμόνι, δεν έχει ούτε τη μαζική οπαδική βάση που θα δικαιολογούσε τέτοιου μεγέθους σχεδιασμούς, ούτε την ιστορική βαρύτητα που να εξηγεί μια τόσο έντονη θεσμική κινητοποίηση γύρω από τις ανάγκες της. Και όμως, η συζήτηση μοιάζει να περιστρέφεται ολοένα και περισσότερο γύρω από την εξυπηρέτηση ενός συγκεκριμένου ποδοσφαιρικού εγχειρήματος.
Το γεγονός ότι η ομάδα απευθύνεται σε κάποιες εκατοντάδες φιλάθλους (ίσως ακόμη και αυτή η προσέγγιση να είναι υπερβολική) δεν φαίνεται να επηρεάζει τον σχεδιασμό. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως δεδομένη η ανάγκη δημιουργίας νέων υποδομών μεγάλης κλίμακας, λες και πρόκειται για οργανισμό στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την πόλη.
Η εικόνα που προκύπτει είναι ενός σχεδίου που ντύνεται με τον μανδύα της «ανάπτυξης» και των «δημοτικών υποδομών», αλλά στην πράξη μοιάζει να προσανατολίζεται σε πολύ συγκεκριμένο αποδέκτη.
Και κάτι τελευταίο.
Το γεγονός ότι αν αύριο η ομάδα πάρει την κάτω βόλτα, και βρεθεί και πάλι στα τοπικά της Αττικής, ούτε αυτό απασχολεί τον δήμαρχο. Αντί να κάνει κανένα έργο που θα μείνει στην πόλη, ο Ξυπολιτάς ονειρεύεται γήπεδα για την Κηφισιά. Και τα όνειρά του ξέρετε ποιόν εξυπηρετούν; Τον Πρίτσα. Που είναι ιδιοκτήτης της ομάδας. Άσε που είναι και κατασκευαστής.
