Αν. Δεσύλλας: «O κλάδος του παιχνιδιού αντέχει παρά την κρίση»

Σε πείσμα των καιρών το νέα αίμα της οικογένειας Δεσύλλα, ο Αναστάσης Δεσύλλας, συνεχίζει να μας μαθαίνει να παίζουμε δημιουργικά, εμείς και τα παιδιά μας, μέσω της «Desyllas games».

 

Συνέντευξη στον Θάνο Ξυδόπουλο

 

Μας ξεναγεί στο μοναδικό καθετοποιημένο ελληνικό εργοστάσιο παιχνιδιών της Αθήνας στην περιοχή του Αγίου Αντωνίου στο Περιστέρι, το οποίο παράγει 300.000 παιχνίδια ετησίως, από τα οποία το 10% εξάγεται σε Γερμανία, Αγγλία και Αμερική.

 

 

Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να εισάγουμε χαρτόνι και να εξάγουμε παιχνίδι. Έχουμε, δηλαδή, την τεχνική κατάρτιση που μας επιτρέπει να ελέγχουμε όλα τα στάδια της παραγωγής, από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι τη διανομή στο ράφι. Έχοντας τον απόλυτο έλεγχο όλης της διαδικασίας, μπορούμε να δημιουργούμε οικονομίες κλίμακας σε κάθε στάδιο. Έτσι, καταφέρνουμε να έχουμε πολύ καλές τιμές, άμεσα ανταγωνιστικές σε σχέση με ένα προϊόν που μπορεί να έχει κατασκευαστεί σε μία χώρα με πολύ φθηνά εργατικά χέρια, όπως η Κίνα, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Ρουμανία. Έχουμε το πλεονέκτημα ότι κρατάμε την ποιότητα σε υψηλό επίπεδο και είμαστε περήφανοι που μπορούμε να πούμε ότι παράγουμε ένα προϊόν εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα. O κλάδος του παιχνιδιού στην Ελλάδα έχει αντεπεξέλθει αρκετά καλά παρά την κρίση.

 

 

Η δραστηριοποίηση μιας εταιρίας στην Ελλάδα είχε πάντα πολλές δυσκολίες, ιδιαίτερα για όσους δεν κάνουν υποχωρήσεις στην ποιότητα για χάρη του κέρδους. Το κόστος λειτουργίας, γενικά, είναι πάρα πολύ αυξημένο στη χώρα μας. Τα capital controls έχουν δημιουργήσει, πλέον, και πρακτικά προβλήματα, για παράδειγμα στο θέμα της εισαγωγής πρώτων υλών, αλλά πιστεύω ότι τα καταφέρνουμε.
Την τελευταία τριετία ο τζίρος μας είναι αυξητικός κατά 15%. Αυτό δηλώνει ότι το ποιοτικό ελληνικό παιχνίδι αντέχει και θα αντέχει σε οποιαδήποτε κρίση, καθώς έχει φανατικούς θαυμαστές. Τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια μπορούμε και βλέπουμε στα μάτια τον κάθε μικρό ή μεγάλο πελάτη μας.

 

 

Ο πατέρας μου, ο Διονύσης Δεσύλλας είχε ξεκινήσει με ένα τυπογραφείο που έπαιρνε δουλειές από τις τότε μεγάλες εταιρίες, όπως η Kodak, η Opel και έφτιαχνε φυλλάδια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, έχοντας πλέον παντρευτεί, αποφασίσανε από κοινού με τη μητέρα μου, βάζοντας ο ένας το τεχνικό κομμάτι και ο άλλος το εμπορικό δαιμόνιο, να επεκτείνουν την παραγωγή και να κάνουν αυτό που μπορούσαν τότε. Ένα απλό παζλ. Και από εκεί ξεκίνησε το μεγάλο… ταξίδι της οικογένειάς μου με το επιτραπέζιο παιχνίδι. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 αρχίσαμε να φτιάχνουμε πιο σύνθετα παιχνίδια και να απευθυνόμαστε και σε πιο μεγάλες ηλικίες.

 

 

Από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια, κάθε χρόνο, είναι ο «Γκρινιάρης». Είναι το πρώτο παιχνίδι κάθε παιδιού, το αγοράζουν οι γονείς και, ιδίως, οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Είναι το πρώτο σε πωλήσεις.
Επίσης, είμαστε οι πρώτοι στην Ελλάδα που καθιερώσαμε το οικογενειακό παιχνίδι γνώσεων, το 1985, με το «Ποιος, που, πότε, γιατί» με 3.600 ερωτήσεις και απαντήσεις. Το επιτραπέζιο παιχνίδι πιστεύω ότι δεν μπορεί να υποκατασταθεί από ένα ηλεκτρονικό ή μία κονσόλα.

 

 

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει ότι έχει αρχίσει να υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για τα επιτραπέζια, σε σχέση με το παρελθόν, που τα ηλεκτρονικά κυριαρχούσαν. Έχει, βεβαίως, αλλάξει και η φύση των παιχνιδιών κι έχουν αρχίσει να μπαίνουν στην κουλτούρα των Ελλήνων. Ενδεχομένως σε αυτό να έχει συντελέσει, ως έναν βαθμό, και το γεγονός ότι λόγω της κρίσης ο κόσμος έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ανθρώπινη επαφή. Επιπλέον είναι ένας πολύ οικονομικός τρόπος διασκέδασης.