Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει ολοένα και περισσότερο να κινείται χωρίς πυξίδα, αναζητώντας στα αριστερά του πολιτικές σανίδες σωτηρίας, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να σηκώσει κεφάλι. Με λόγια μεγάλα και προσκλητήρια γενικής χρήσης, επιχειρεί να εμφανίσει το κόμμα του ως τη μοναδική εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, την ίδια στιγμή που η κοινωνία απλώς… προσπερνά.
Γιατί όσο κι αν ο ίδιος μιλά για «συνέδριο βατήρα για τη νίκη», οι δημοσκοπικές προβλέψεις τον επαναφέρουν διαρκώς στην πραγματικότητα: βλέπει την πλάτη της Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα, σε μια πολιτική συγκυρία όπου το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν πρωταγωνιστεί, αλλά παλεύει να μη μείνει θεατής των εξελίξεων.
Κι ενώ το κόμμα του βρίσκεται σε εμφανή εσωστρέφεια, με στελέχη να διαφωνούν δημόσια, γραμμές να συγκρούονται και το συνέδριο να προμηνύεται πεδίο εσωκομματικής μάχης, ο κ. Ανδρουλάκης επιλέγει να παριστάνει τον ρυθμιστή της κεντροαριστεράς. Μιλά για «προοδευτικές δυνάμεις», για «διεύρυνση χωρίς face control» και για ιστορικούς ρόλους, λες και το βασικό ζήτημα έχει ήδη λυθεί.
Μόνο που δεν έχει.
Γιατί πριν απευθύνει προσκλήσεις δεξιά κι αριστερά, οφείλει πρώτα να απαντήσει στο ερώτημα που αιωρείται εντός της Χαριλάου Τρικούπη: αν μπορεί πράγματι να σταθεί ως αρχηγός. Να πείσει το ίδιο του το κόμμα ότι υπάρχει σχέδιο, κατεύθυνση και ηγεσία.
Διαφορετικά, όσα κάνει σήμερα μοιάζουν περισσότερο με πολιτικό αυτοσχεδιασμό παρά με στρατηγική εξουσίας. Και στην πολιτική, ο αυτοσχεδιασμός συνήθως πληρώνεται ακριβά.
